De twee-onder-een-kapwoning in Moorenweis van Studio Rauch Architekten laat zien hoe onconventioneel bouwen kan zijn in een woonwijk in Opper-Beieren: Hoewel het bouwwerk de traditionele plaatselijke bouwstijl volgt, wijzen de duidelijke contouren van het tastbare volume op een nieuwe interpretatie van een tot dan toe vertrouwd klassiek zadeldakhuis.
Een hoogtesprong creëert een gezoneerd gebied op de begane grond
Luchtruimten creëren visuele relaties
De knieschotten overbruggen met behulp van een inbouwkast
De zwartgekleurde buitenschil van verticale rabatdelen en de extra zwarte dakpannen zorgen voor een compacte en homogene vorm. Aan de buitenkant is het een bescheiden monoliet die de grenzen van de woonpartijen niet prijsgeeft, maar aan de binnenkant is het indrukwekkend ontworpen: als je een van de twee-onder-een-kapwoningen binnenkomt, kom je in een grote ruimte die in twee zones is verdeeld door een hoogteverschil met twee treden. Het gebied op het zuiden is verspringend – een gezoneerde ruimte met een opening naar de tuin, die door de bewoners individueel kan worden gebruikt en genoten.
Tegelijkertijd verbetert de verspringing het gebied in de kelder, omdat extra lichtschachten natuurlijk licht in de kamers brengen. Dit betekent dat de kelder niet alleen kan worden gebruikt als opslagruimte, maar ook als een bruikbare ruimte in het dagelijks leven.
Als je de massief houten trap volgt langs de scheidingsmuur van het gebouw, bereik je de bovenste verdieping. De anders nogal controversiële dakvorm wordt hier goed gebruikt. De overbrugging van de knielvloer is vakkundig opgelost met behulp van een ingebouwde kast. We ontdekken ook dat de gespiegelde helft van het gebouw optimaal wordt gescheiden door een massieve gemeenschappelijke muur van sierbeton – zichtbaar in de respectievelijke badkamers.
De verschillende dakhellingen creëren complexe ruimtes met extra plafondhoogte. Er ontstaan royale ruimtes, zoals de verspringende niveaus, geplande luchtruimtes tussen de verdiepingen, die visuele verbindingen tussen de ruimtes creëren.
Foto’s: Florian Holzherr