Zonnepanelen – nieuw dak in Pompeii

Een klein Italiaans bedrijf produceert zonnepannen die visueel niet te onderscheiden zijn van kleidakpannen. Dit betekent dat ze ook kunnen worden gebruikt in gevoelige architecturale omgevingen.

Zonnedaken zijn nuttig, maar ze zijn niet mooi. Vooral in historische omgevingen zijn de grote, donkere, glanzende panelen vaak een belasting – bijvoorbeeld wanneer ze op de pannendaken van oude boerderijen zijn gemonteerd. Dit komt omdat de zonnepanelen bijzonder opdringerig zijn wanneer de gebouwen grotendeels blootgesteld zijn, zoals gebruikelijk is in landelijke gebieden. Aan de andere kant, moeten PV-systemen echt verboden worden tegen de achtergrond van klimaatverandering, vooral als ze ontworpen zijn als een omkeerbare ingreep in het gebouwweefsel? De oplossing voor dit dilemma zou in de toekomst een nieuwe generatie zonnetegels kunnen zijn, die niet langer herkenbaar zijn als elektriciteitsproducenten.

De zonnetegel van het Italiaanse bedrijf Dyaqua maakt momenteel furore in de media. Het is een klassieke kloostertegel die al sinds de oudheid wordt gebruikt. Deze dakpannen zijn meestal gemaakt van klei. De „Invisible Solar“ dakpan daarentegen is gemaakt van een recyclebaar polymeercomposiet. Standaardcellen van monokristallijn silicium zijn ingebed in dit composietmateriaal en zijn onzichtbaar voor het oog. Het zonlicht dringt echter door het polymeeroppervlak en voorziet de cellen van energie.

Het polymeercomposiet kan echter worden gebruikt om meer te creëren dan alleen het uiterlijk van gebakken klei. In de toekomst kunnen oppervlakken zoals natuursteen, cement, beton of zelfs hout ook bedrieglijk realistisch worden nagebootst met het materiaal.

Dit opent talloze toepassingsmogelijkheden voor het nieuwe product. De installatie van de zonnetegel is uiterst eenvoudig. Hij wordt gelegd volgens de klassieke „monnik en non“ techniek. Dit betekent dat de zonnepannen met de kromming naar boven in een „bed“ van kleipannen worden gelegd, die met hun „rug“ naar het dakvlak liggen. De zonnepannen worden vervolgens elektrisch met elkaar verbonden met behulp van metalen pennen. De bedrading naar het elektriciteitsnet wordt aangesloten op de onderste dakpan in elke rij. Dit minimaliseert de installatie-inspanning en maakt het systeem ideaal voor gebruik op gevoelige historische gebouwen.

Dat bewijst het sinds vorig jaar in het archeologische park in Pompeii. Daar werd het oude „Huis van Ceres“ in 2022 bedekt met zonnetegels. In het huis, dat in 1951 werd opgegraven, zijn uitgebreide Romeinse muurschilderingen en mozaïekvloeren bewaard gebleven. De elektriciteit die door de zonnetegels wordt opgewekt, wordt gebruikt om deze mozaïeken en schilderijen te verlichten. Op deze manier kan het archeologische park zijn aantrekkingskracht voor bezoekers vergroten zonder de opgravingslocaties te verstoren met elektriciteitsleidingen. En last but not least worden op deze manier energiekosten bespaard. Veel lokale overheden met beschermde stadsgezichten hebben al besloten om het voorbeeld van Pompeii te volgen en in de toekomst ook de „Invisible Solar“ dakpannen te gebruiken.

Het Italiaanse bedrijf Dyaqua presenteert de nieuwe zonnepanentechnologie op zijn website.

De daken van de futuristische Google Campus in Californië werden ook bedekt met 90.000 zonnepanelen. Meer over de Google Campus door BIG hier.