met TPG Landschapsarchitecten Trüper
Geïnteresseerd in de laatste prijsvraagresultaten op het gebied van landschapsarchitectuur, maar nauwelijks tijd om ze goed te bekijken? In het G+L wedstrijdoverzicht geeft Heike Vossen maandelijks een update van de spannendste wedstrijdresultaten.
Het historische centrum van Osterode am Harz, met zijn gebouwen, de grotendeels bewaard gebleven stadsmuur en de middeleeuwse stadsplattegrond, is een gebiedsmonument van bovenregionaal belang. In hun ontwerp plaatsen TGP Landschapsarchitecten de straatruimte en de opeenvolging van pleinen in termen van ontwerp en functie in de verloren historische context en brengen ze gebouwen en open ruimten samen tot een totaalbeeld dat kan worden ervaren. De basis hiervoor is een materiële canon voor alle straten en pleinen in de oude stad, evenals een uniforme bestrating van de straatruimte als homogeen en verbindend tapijt. De pleinen met hun bestrating van klein formaat vallen op als in elkaar gevlochten inlegwerk, net als het afwateringskanaal in het midden van de straat, dat ook een lineair geleidend element vormt. Het merendeel van de bomen blijft behouden, maar belangrijke paden en visuele assen worden vrijgemaakt en storende bomenrijen worden verwijderd. De plannenmakers zijn van plan om de verwijderde eiken te herplanten en ze te bundelen als boomgroepen op de Kornmarkt.
Leipzig heeft al enkele jaren plannen om de niet meer gebruikte S-Bahn boog te ontwikkelen tot een groene parkstrook met actieve gebieden die het oosten van Leipzig omvat. In hun winnende ontwerp voor het gedeelte Sellerhäuser Bogen stellen de landschapsarchitecten van SINAI uit Berlijn een hoogtepark voor dat niet alleen de hoogte als ervaring thematiseert, maar ook de niveauverandering. De top van de dijk is altijd verbonden met het basisniveau van de aangrenzende stedelijke ruimten en de boog ontwikkelt zich tot een netwerkstructuur over de hoogte. De identiteit van het toekomstige park wordt afgeleid uit het samenspel van een hedendaags programma en de codes en materialen die zijn ontleend aan het historische gebruik. Het park zelf bestaat uit drie niveaus – het basisniveau van de aangrenzende stedelijke ruimte, het hoogteniveau van de kruin van de dijk met bruikbare zijgebieden en de dijkzone als een verbindend niveau met hellingen en trappen. Significante structuren bezetten neuralgische locaties in het park als „follies“ en creëren een bovenliggend systeem. Ze vormen oriëntatiestations en helpen de verschillende delen van het park van elkaar te onderscheiden.
Op een oppervlakte van bijna 70 hectare wordt een onderzoeks- en ontwikkelingscampus met een universiteit en aanverwante functies gecreëerd, waarvan ongeveer 16 hectare bestemd is voor openbare open ruimten. Het winnende ontwerp voorziet in een matrix die op verschillende manieren kan worden gebruikt in termen van tijd, ruimte en programma. Dit biedt voldoende flexibiliteit om adequaat in te spelen op gebruikers en gebruik van het park die nog niet gedefinieerd zijn, maar biedt toch oplossingen voor tussenstadia. De matrix bestaat uit een fijnmazig netwerk van paden dat de centrale openbare ruimten integreert. Binnen deze structuur onderscheiden de buurtpleinen zich afzonderlijk dankzij een nieuwe typologie. Aan de oostkant van het innovatiepark vormt een natuurlijk landschap, georiënteerd op de omliggende geografie, de ruggengraat van de open ruimten. Deze open ruimtecorridor zal zich geleidelijk ontwikkelen tot een bos, met een raster van bomen en open plekken. De boomlaag strekt zich uit tussen de orthogonale gebouwenstructuur en verweeft de twee open ruimtetypologieën tot één geheel.
