Meer dan alleen wonen
Lege fabrieksgebouwen die kunstenaars ruimte bieden om te experimenteren – dat is hier al lang verleden tijd. De wijk SoHo in Manhattan is al een tijdje geen trendy wijk meer. De Fluxus-scene heeft plaatsgemaakt voor de luxescene en de fabrieksvloeren zijn chique lofts geworden. Op het laatste lege stuk grond staat nu weer een luxe woontoren, waarvan er de afgelopen jaren meerdere zijn gebouwd in New York. Het heet „565 Broome SoHo“ en is ontworpen door Renzo Piano, die daarmee voor het eerst een gebouw in de Amerikaanse metropool kon realiseren.
Het nieuwe woonensemble bestaat uit twee 88 meter hoge torens – beide solitairen die de bewoners een 360-graden uitzicht bieden over de Hudson River, de New Yorkse wijk Tribeca en natuurlijk de imposante skyline van Manhattan. De dragende structuur van de twee torens is verplaatst naar het interieur: er zijn kolommen in de hoeken die verantwoordelijk zijn voor de verticale lastoverdracht. De wooneenheden zijn verdeeld over 30 verdiepingen en variëren van eenpersoonsstudio’s en 5-kamerappartementen tot maisonnettes en penthouses. En er is ook veel meer dan alleen wonen. De SoHo Tower herbergt ook een zoutwaterzwembad, een fitnesscentrum, een dakterras en een bibliotheek op de begane grond – om maar een paar voorzieningen te noemen.
Gebogen glas
De volledig glazen torens zijn op de hoeken afgerond met een straal van één meter. Het buigen van glas brengt bijzondere technische uitdagingen met zich mee: ondanks de kromming moeten de elementen voldoen aan eigenschappen als thermische isolatie en zonregulering. Bovendien moeten de spanningen die ontstaan tijdens het buigen vooraf worden berekend. De glaselementen van de SoHo Tower bestaan uit warm gebogen isolatieglas dat tot vijf meter hoog is. In tegenstelling tot koud buigen, maakt thermisch buigen een hogere buiggraad mogelijk en controleert het tegelijkertijd de sterkte en spanning. De grote profielen en het lage ijzergehalte in het glas geven de torens een bijzonder transparant uiterlijk.
Alle foto’s: © RPBW, ph. Elisabetta Trezzani