Egyptoloog professor Dr. Richard Bußmann van de Universiteit van Keulen wil met een modelproject Duitslands langste oude Egyptische papyrus voor verval behoeden. Het Dodenboek van de „lah-tes-nacht“ is meer dan 23 meter lang en ruim 2500 jaar oud. Innovatieve frameconstructies zijn bedoeld om de afzonderlijke papyri zo goed mogelijk te bewaren.
Een van de 36 bladeren van de langste oud-Egyptische papyrus in Duitsland. Instituut voor Klassieke Studies van de Universiteit van Keulen
Het Dodenboek uit de late faraonische periode behoorde toe aan een Egyptische vrouw genaamd Iahtesnacht en dateert uit de 7e-6e eeuw voor Christus © Instituut voor Klassieke Studies aan de Universiteit van Keulen
Het Dodenboek kwam oorspronkelijk uit Herakleopolis. Tegenwoordig is de papyrus in het bezit van de Papyrus Collectie van het Egyptologisch Instituut in Keulen. In totaal is het 2357,5 cm breed en 25-26 cm hoog. Instituut voor Klassieke Studies aan de Universiteit van Keulen
Een nieuwe conserveringsmethode
Duitslands langste oude Egyptische papyrus valt uiteen door jarenlange verkeerde opslag. Nu ondersteunt het Coördinatiecentrum voor het behoud van het geschreven cultureel erfgoed (KEK) het behoud ervan als onderdeel van de 2017 modelprojectfinanciering. Het 23,5 meter lange Dodenboek is eigendom van de afdeling Egyptologie van de Universiteit van Keulen. De financiering door de KEK van meer dan 64.000 euro maakt het mogelijk om een nieuwe modelopslagtechniek te ontwikkelen voor de waardevolle papyrus.
„Hoewel de papyrus al eeuwenlang min of meer bewaard is gebleven, is de huidige conditie kritiek“, zegt professor dr. Richard Bußmann, egyptoloog aan de Universiteit van Keulen en aanvrager van het project. „We zijn verheugd dat we met het goedgekeurde project voor het eerst een nieuwe conserveringsmethode op zo’n grote schaal kunnen toepassen.“
In de jaren 1970 werd de rol in totaal 36 vellen gesneden en met stroken tape op glasplaten geplakt. Omdat de papyri onbeschermd en in contact met de lucht werden bewaard, werd het natuurlijke materiaal broos en poreus. „Ons doel is om de culturele artefacten op een klimaatstabiele en dus duurzame manier te kunnen opslaan. Hiervoor werken we samen met professor Dr. Robert Fuchs van de Universiteit van Toegepaste Wetenschappen in Keulen. Zijn team restaureert de papyrusfragmenten, analyseert ze wetenschappelijk en bouwt innovatieve frames,“ legt Richard Bußmann uit.
De papyrusfragmenten worden aangebracht op Japans papier met een bijpassende kleur, vervolgens op gepoft karton, ten slotte op een honingraatpaneel en op een archiefbestendig museumkarton. Deze gelaagdheid in combinatie met een innovatieve frameconstructie en UV-beschermende glasplaten zouden de papyri een ideale bescherming bieden. Deze maatregelen maken het gemakkelijk om de documenten tentoon te stellen, te vervoeren en op te slaan. En last but not least maakt dit de documenten ook toegankelijker voor onderzoekers, studenten en het publiek.
Het Dodenboek uit de zesde eeuw voor Christus, dat toebehoorde aan een Egyptische vrouw genaamd lah-tes-nacht, bevat een verzameling uitspraken over de dood. De papyrus is een uitstekend voorbeeld van de heiligverklaring van kennis over het leven na de dood in dit tijdperk. Tegelijkertijd geeft het informatie over de oude Egyptische schrijfpraktijken en de integratie van tekstuele en picturale elementen in de overdracht van belangrijke culturele kennis uit de late periode van de faraonische cultuur.