Smal woongebouw door vora arquitectura

In het dichte stedelijke weefsel van Barcelona demonstreert „het huis van mireia en toni (en joan en laia)“ van vora arquitectura een onconventionele benadering van compacte woongebouwen. Op een perceel in de wijk Sants dat slechts 3,60 meter breed en diep is, hebben de architecten een huis ontworpen dat de uitdagingen van de krappe ruimte aangaat met een intelligente organisatie en een consistente materiaalkeuze.

De smalle structuur van het gebouw vereist een duidelijke organisatie van de ruimtes. Een centraal atrium zorgt voor natuurlijk licht en verbindt de verschillende niveaus zowel visueel als functioneel. Toegang wordt verkregen via een trap die langs de centrale as loopt en verbonden is met het atrium. Hierdoor zijn er geen traditionele gangen nodig en wordt de leefruimte optimaal benut.

De indeling van de plattegrond volgt een lineaire opeenvolging van kamers. De toegang is via de garage, die ook dienst doet als entree. Daarachter ligt de centrale keuken, waarvan de opbergruimte slim is geïntegreerd onder de eerste overloop. De begane grond eindigt met de ruime woonkamer met dubbelhoge plafonds, die uitkomt in de diepe tuin.

De verticale organisatie van het huis volgt een getrapte structuur. De trap verbindt de halve niveaus met elkaar en verbindt de kamers op de verschillende niveaus. Op het eerste tussenniveau is er een open galerij boven het woongedeelte die dienst doet als werkruimte. Het blijft deel uitmaken van de leefruimte en creëert een visuele permeabiliteit tussen de verdiepingen.

De eerste verdieping is symmetrisch georganiseerd. De slaapkamers liggen aan de straatgevel, terwijl een werk- of speelruimte en een kleine badkamer aan de kant van de binnenplaats liggen. De sanitaire voorzieningen zijn verdeeld over twee halve niveaus: De ene helft bevat de douche, de andere de wc, wat de smalle breedte van het huis slim compenseert.

Het dak van het huis is ontworpen als een extra leefruimte. Het wordt omsloten door hoge muren die voor privacy zorgen en het toch mogelijk maken om het als een open ruimte te gebruiken. Het terras is verdeeld in twee delen en volgt de verspringing van de binnenruimtes: een verhoogd platform biedt uitzicht op de tuin.

De straat- en binnenplaatsgevels zijn opgebouwd uit dubbele lagen baksteen met isolatie ertussen. Diepe raamopeningen benadrukken het sculpturale effect van de gevel en zorgen voor zitplekken in de leefruimtes. De ramen zijn zo ontworpen dat de ene helft permanent beglaasd is, terwijl de andere helft een te openen, smal gedeelte heeft dat toegang biedt tot kleine balkons.

De interieurs zijn eenvoudig gehouden: Zichtbaar metselwerk domineert de oppervlakken. In de lagere ruimtes zijn de muren gepleisterd en wit geschilderd, terwijl de vloeroppervlakken van microcement zijn. In sommige ruimtes breken tweekleurige mozaïektegels de materialiteit. Het centrale atrium is een hoogtepunt in het ontwerp: de met geglazuurde tegels beklede muren reflecteren daglicht in de lagere delen van het gebouw.

De draagstructuur van het gebouw is gebaseerd op een hybride systeem. Vier portalen die dwars op de as van het gebouw lopen, structureren het gebouw. Stalen kolommen zijn geïntegreerd aan de randen van het gebouw om maximale openheid te garanderen. In het midden ondersteunen bakstenen pilaren de hoofdliggers en ontlasten zo de naburige bestaande gebouwen. De plafonds bestaan uit stalen liggers met keramische elementen, die een lichtgewicht maar veerkrachtige constructie mogelijk maken.

Een bijzonder kenmerk is de integratie van een bestaande natuurstenen muur. Deze maakt deel uit van een naburige bestaande structuur en blijft als een zichtbaar element in het interieur. In het bovenste gedeelte wordt deze voortgezet met metselwerk om aan te sluiten bij het algemene uiterlijk van het huis.

Het huis vertrouwt op passieve airconditioning. Vloerverwarming zorgt voor warmte in de winter, terwijl plafondventilatoren zorgen voor luchtcirculatie in de zomer. Airconditioning werd bewust vermeden. De nutsvoorzieningen zijn onopvallend geïntegreerd in de vloer- en muurstructuren, zodat de kamers vrij blijven van zichtbare installaties.

Het huis voor vora laat zien hoe slimme planning functionele en gezellige architectuur kan creëren, zelfs op extreem smalle percelen. De combinatie van een centraal atrium, verspringende kamers en een gereduceerde materiaalkeuze resulteert in een flexibel woonconcept dat een elegante oplossing biedt voor de krappe bouwomstandigheden.

Lees ook: De Spaanse ontwerpstudio Office for Strategic Spaces heeft een 19e eeuws flatgebouw in Barcelona gerenoveerd.