Reddingstoren Miami Beach: lichtgevende strandhoppers

De Amerikaanse architect William Lane ontwierp nieuwe strandwachttorens voor Miami Beach. Lane’s strandwachttorens zijn echter verre van louter functionele constructies die alleen dienen om het best mogelijke uitzicht op het strand en de kustlijn te bieden. Met felle kleuren en sculpturale vormen lijkt de overgang tussen architectuur en kunstwerk vloeiend.

Felgekleurde strandbewaking

Op Miami Beach bewaken 36 nieuwe Lifeguard Towers de kustlijn. Deze houten wachthuisjes, die niet alleen opvallen door hun felle kleurencombinaties, zijn ontworpen door de Amerikaanse architect William Lane. Ze staan in een rij langs een stuk strand van zeven mijl – meer dan elf kilometer. Dit strekt zich uit van het zuidelijke puntje van Miami Beach tot 87th Street.

Zes nieuwe prototypen van reddingstorens

Lane begon aanvankelijk beeldhouwkunst te studeren voordat hij overstapte naar de architectuur. Zijn interesse in een verhalende vorm met een voorliefde voor het sculpturale en surrealistische is hem echter bijgebleven. Eén klein werk in het bijzonder maakte hem wereldwijd beroemd: in 1995 kreeg hij voor het eerst de opdracht om vijf waterwachtposten voor Miami Beach te ontwerpen. Deze moesten de strandwachtposten vervangen die in 1992 door orkaan Andrew waren verwoest. Een van de vijf strandwachtposten – een rond huis in roze en oranje – werd gemaakt in samenwerking met de kunstenaar Kenny Scharf.

Lane’s vrolijke, pop-kleurige wachthuisjes trokken vervolgens veel aandacht en werden een handelsmerk voor het strand. 20 jaar later benaderde de stad Miami Beach hem opnieuw om zes nieuwe prototypes te ontwerpen.

Opvallende silhouetten met flair

Er zijn zes versies van elk prototype van de Lifeguard Towers in verschillende kleurenpaletten: poederachtig lila en fel paars ontmoeten fel oranje, grasgroen wordt gecombineerd met turkoois en donkerblauw. In totaal zijn er 36 reddingsposten gemaakt, die vandaag de dag uitkijken over zee. Elk van deze palen staat op een basis van houten balken en stalen stutten, die op een soort slee rust. In plaats van stevig verankerd in het zand, zijn de strandwachtposten verplaatsbaar. Hierdoor kunnen ze bijvoorbeeld bij dreigende orkanen achter de duinen worden vervoerd. De constructie van de onderbouw tilt de cabine en het uitkijkplatform van een uitkijktoren acht voet – ongeveer 2,4 meter – boven het zand. De houten frameconstructies van de hutten zijn bedekt met aluminium daken met staande naad.

Terwijl een van de prototypes zich onderscheidt van de andere zes door zijn ronde vorm, is het de vorm van het cabinedak dat de anderen hun kenmerkende silhouetten geeft. Bij vier van de zes prototypes strekt het dak zich uit van de kant die naar de zee kijkt tot de achterkant van de cabine in een – verschillend gevormde – curve. De zijwanden vullen dan als het ware de vorm van het dak op. Net als de naar zee gerichte gevel staan ze loodrecht op het platform. Een ander plat dak steekt uit de romp van de cabine. Dit zorgt voor de nodige schaduw op het uitkijkplatform.

Schuine pieken, golvende rondingen, gebogen trappen

Terwijl bij een van de prototypen het dak een golvende vorm heeft naar de bovenkant van de achtergevel, doen de radiaal uitstekende pieken bij een ander denken aan een fragment van een ster. Twee andere prototypen van de Reddingstorens hebben verschillend afgeronde rondingen in de vorm van het dak.

Bij het vijfde prototype varieert niet alleen het profiel. De pieken van dit dak staan iets schuin en steken buiten de zijgevels van de cabine uit. Je zou kunnen denken dat de twee pieken het negatief van een zadeldak vormen met schuine vlakken naar het midden van het dak.

In tegenstelling tot de anderen wordt een zesde prototype gekenmerkt door zachte vormen. Het uitstekende dak is cirkelvormig, het platform is rond en de trap blijft gebogen, terwijl de indeling van de cabine een combinatie is van cirkelvormige en veelhoekige segmenten.

Miami Beach strandwachttorens: Uitzicht op zee

Hoewel de architectuur van de wachthuisjes is afgestemd op de functie waarvoor ze zijn gebouwd, hebben ze ook een functie die verder gaat dan dat. „Het zijn activatoren van de openbare ruimte – in dit geval van het strand. Ze zijn antropomorf en voorzien de kustlijn van een unieke formatie karakters die een uitdrukking zijn voor de identiteit en cultuur van de regio,“ zegt William Lane. Hij ziet de wachthuisjes als een kans om het strand als openbare ruimte en de beleving ervan te helpen vormgeven.

Lane trekt ook een vergelijking met de Moai van Paaseiland, de monumentale stenen beelden. Maar terwijl de meeste van deze stenen figuren met hun rug naar de zee staan en landinwaarts kijken, zijn de strandwachttorens op de zee gericht. Met hun verhoogde positie worden ze echter niet gebruikt voor bewaking, maar eerder om een oogje in het zeil te houden voor strandgangers in nood.

Met hun ongebruikelijke vormen lijken de wachthuisjes bijna op sculpturen. De overgang tussen kunstwerk en architectuur lijkt hier vloeiend. In zijn prototypes voor de Miami Beach Lifeguard Tower combineert Lane allerlei toespelingen en referenties – biomorfe en techno-fluïde vormen, felle kleuren, echo’s van retro-futurisme en Art Deco. In zijn beschrijving verwijst Lane’s bureau onder andere naar het animisme of de biomimicry die inherent is aan de individuele wachthuisjes. Door de verschillende ontwerpen lijken de individuele wachthuisjes elk hun eigen „karakter“ te hebben. De associaties die de vormen kunnen oproepen zijn ook talrijk.

Ook interessant: als we aan kubisme denken, denken we meteen aan bekende schilders en beeldhouwers. Maar het kubisme had ook een belangrijke invloed op de architectuur. Ontdek hier hoe het er precies uitzag: Kubisme