De conferentie van de Oostenrijkse vereniging van restaurateurs (ÖRV) op 3 en 4 oktober in Wenen in het voormalige Semper Depot werd aangegrepen om te praten over de divergentie tussen paden en doelen in de restauratiepraktijk. Waarom nu dit conferentiethema? Beate Murr, voorzitter van de vereniging: „Het onderwerp is altijd actueel, vooral omdat het vakoverstijgend geldig is.“ „We willen fundamentele discussies voeren om licht te werpen op het hele probleem,“ zegt Susanne Beseler.
Conferentie van de Oostenrijkse vereniging van restaurateurs op 3 en 4 oktober 2014 in Wenen.
Het organisatieteam van de conferentie met voorzitter Beate Murr (rechts), Susanne Beseler (links), Sigrid Eyb-Green en vicevoorzitter Anke Schäning
In de lezingen werden deze theoretische uiteenzettingen gecombineerd met praktijkvoorbeelden. Markus Pescoller uit Bruneck presenteerde een methode om kunstwerken als complexe entiteiten te ervaren. Hij definieerde deze in drie gebieden: het generatieve, het rigide en het narratieve object. Afhankelijk van welk van deze gebieden van het object overheerst, kan men conservering anders benaderen. Een interessante benadering die verder uitgewerkt zou moeten worden.
De presentatie van Helge Bartsch over de conservering van een laatgotisch balkenplafond maakte het verschil in paden en doelstellingen bijzonder duidelijk. In dit geval werd het plafond geconserveerd in nauw overleg met de conserveringsautoriteiten, maar kreeg het uiteindelijk op verzoek van de schenker een renaissancekleurstelling. De vraag of dit proces veranderd kon worden en waar restauratoren tussenbeide hadden kunnen komen, kon hier niet beantwoord worden. Veel projecten met een vergelijkbare aanpak werden later beschreven: Verschil tussen de manier van werken van de restaurator en de doelen van de opdrachtgever. Op de tweede dag durfde Susanne Beseler wel een oplossing aan te dragen. De bevindingen van de restaurator zouden de basis moeten vormen van alle besluitvormingsprocessen en als zodanig een overeenkomstig hoog percentage van de offerte moeten uitmaken. Tot nu toe zijn de restauratiebevindingen, die altijd al een concept voor de procedure bevatten, verwaarloosd; zowel in de kostenberekening als voor het daaropvolgende projectwerk met architecten en opdrachtgevers worden de bevindingen onder de waarde verkocht. De geschatte kosten liggen in de orde van grootte van een molen en de bevindingen worden vaak na de aanbesteding weer tenietgedaan, waardoor belangrijke informatie verloren gaat.
„Beseler besluit haar pleidooi voor een standaardwerk dat het systematische, herstellende onderzoek van de bevindingen regelt. Net als een modulair systeem zou dit duidelijke normen, procedures, vooraf geformuleerde vragen, stappen en instrumenten voor elk afzonderlijk project moeten bieden en zo een hoog analysepotentieel en – vergelijkbare – kwaliteitsnormen beloven.
U kunt meer lezen over de ÖRV-conferentie in het decembernummer van RESTAURO 8/2014.