De gewelfde kelder werd bij toeval ontdekt tijdens renovatiewerkzaamheden in het 9e district van Wenen. Vandaag de dag wacht er vijf meter onder de stad een cryptische architectonische plek op dorstige nachtbrakers. Een bezoek met hoog percentage
Transformatie van een 200 jaar oude
Transformatie van een 200 jaar oud, geklasseerd keldergewelf. Achter de bar hangt een vrolijk weideschilderij van de Weense schilder Alex Ruthner. Foto's: David Schreyer
De bakstenen muren zijn schoongemaakt en er ligt marmer op de vloer. Nis van notenhout in de met goud beklede draagconstructie.
Twee shots Schotse whisky, een shot Drambuie, wat ijs, en dan mixt de vrouw achter de bar mijn „Rusty Nail“ in apengang als een topatlete met spieren in haar bovenarmen. Wat had ik anders kunnen bestellen in deze plek, die barst van de geschiedenis en het patina, dan een Rusty Nail? Schenk het glinsterende goudbruine drankje snel maar elegant in de tumbler, waar al twee of drie dikke ijsblokjes liggen te wachten op de high-proof vloed, een schijfje citroen als garnering, klaar. Nou, denk ik bij mezelf na de eerste slok, ik zal hier nog lang naar een roestige spijker zoeken, historische kluis of niet.
Krypt.bar, een van de places-to-be in Wenen, en zo to-be dat de website het zelfs zonder postadres redt, is gevestigd in de kelder van een monumentaal Biedermeierhuis in Wasagasse. De ingang is onopvallend en letterlijk betekenisloos. Geen belettering, geen logo, alleen een nis met een gouden bel die je moet indrukken als je dorst hebt. Een zwevende trapconstructie gebouwd over de oude stenen treden, die op hun beurt zijn geënsceneerd als schaduwen van de tijd met de juiste tussenruimte en dramatische verlichting, brengt je 32 treden naar beneden, inclusief een tussenbordes, naar de cryptische diepten.
De hoge en machtige bakstenen gewelven zijn indrukwekkend. Zoals architect Jonathan Lutter, oprichter en hoofd van het planningsbureau KLK, me de volgende ochtend zal vertellen, kan tot op de dag van vandaag niemand uitleggen hoe deze bakstenen pracht hier beneden tot stand is gekomen. In de weinige overgebleven plannen is geen enkele verwijzing te vinden naar het oorspronkelijke gebruik van deze ondergrondse keldergewelven met twee verdiepingen. Wat nog meer indruk op me zal maken, zoals tijdens dit ontnuchterende gesprek duidelijk zal worden, is dat de hele binnenplaats van het gebouw tijdens de bouw werd afgegraven om 150 vierkante meter buitenruimte toe te voegen aan de bestaande kelderruimtes, zoals keuken-, opslag- en technische ruimtes. Daarbij werd het metselwerk gedraineerd, structureel versterkt, afgedicht, geïsoleerd en werden de zichtbare oppervlakken schoongemaakt en geborsteld.
My Rusty Nail, het glas is nu half leeg, staat op een zeven meter lange toonbank die dankzij de vele niveausprongen in de ruimte soms dienst doet als bar, sta-bureau of eettafel. Dikke, dikke ventilatiebuizen lopen onder het gewelfde plafond door en zowel de buizen als de hangende structuur zijn zorgvuldig met de hand bedekt met luxueus glinsterend composiet goudfolie en verzegeld met schellak. Op de vloer werd donkergroen Nero Marquina uit Italië gelegd in visgraatstroken, een verwijzing naar de oude Weense bouwtraditie. Het marmer is ontworpen om hoge vochtniveaus te weerstaan. De Rusty Nail smaakt goed. En het past net zo goed bij deze plek, waarvan de tijdlagen zeer zorgvuldig zijn blootgelegd en in scène gezet, als een Golden Cadillac dat zou doen. Deze combinatie van roest en goud, shabby chic en glans is een zeldzaamheid in de nachtelijke horeca.
Je kunt het artikel over de Krypt.bar vinden in ons huidige Baumeister nummer 11/2019.