In een wijk uit de jaren 1960 kocht een jong gezin een stuk grond met een bestaand huis. Vanwege het krappe budget was een verbouwing uitgesloten – architect Tom Munz moest zijn toevlucht nemen tot onconventionele ruimtelijke en materiële alternatieven: De klanten en de architect werden het uiteindelijk eens over vervangende nieuwbouw. Na gedeeltelijke sloop – de funderingen en de kelder bleven over – werden er twee verdiepingen toegevoegd in een lichtgewicht constructie.
Het ontwerp werd geïnspireerd door de westkust van Frankrijk, een regelmatige vakantiebestemming voor de familie van de klant. Het strenge klimaat, de uitgestrektheid en de sierlijke eenvoud werden vertaald naar de regionale bouwcultuur en de lokale context. De gevel van het houten element is gemaakt van Europees lariks.
De heldere, klassieke vorm van de structuur werkt speels samen met het interieur en creëert een aangename woonsfeer met de split-level. De duidelijke scheiding van privé en „semi-publieke“ ruimtes was vooral belangrijk voor het ontwerp van het interieur. Gasten bewegen zich langs de lengteas, die hen via een trap naar de zes meter hoge leefruimte leidt. De ingangen en trappen naar het privégedeelte, bestaande uit slaapkamers en een kantoor, liggen langs de dwarsas. De leefruimte op de begane grond combineert de woon- en eetgedeeltes en staat in directe verbinding met de keuken. De grote raamopeningen zorgen voor veel licht in het interieur en bemiddelen tussen binnen en buiten.
De binnenmuren zijn bekleed met Frans grenen multiplex panelen. Alle deuren en armaturen zijn speciaal ontworpen en vervaardigd voor het huis. De architectonische taal is opzettelijk helder en functioneel. Deze eerlijke materialiteit en natuurlijke rauwheid is bedoeld om een knus gevoel van ruimte en een expressieve sfeer te creëren.
Foto’s: Tom Munz Architect