27.08.2025

Project

Nieuw pad, nieuw beeld

Vandaag de dag slingert de Camí de les Guixeres zich 800 meter door het landschap van Igualada in Catalonië. Tot de opening in 2018 was het omringende landschap echter sterk getekend door de gevolgen van jarenlange gipswinning. De architecten Batlle i Roig herdefinieerden het imago en droegen bij aan de geleidelijke regeneratie door het gebruik van geselecteerde materialen.

Het stadje Igualada ligt 60 kilometer ten noordoosten van Barcelona. Het is bij landschapsarchitecten vooral bekend vanwege de begraafplaats die is ontworpen door de architecten Enric Miralles en Carme PinĂ³s. Met de CamĂ­ de les Guixeresheeft de stad nu nog een juweeltje van open ruimte-architectuur. Het project is ontworpen door de architecten Batlle i Roig en won de prijs „Landschap van het Jaar“ op het World Architecture Festival in november 2018.

Op 60 kilometer van Barcelona slingert het nieuwe wandelpad zich een weg langs de heuvels die de stad Igualada omringen.
De architecten gebruiken het prefab betonelement Model SB herhaaldelijk op verschillende manieren langs het pad - het dient onder andere als bank en overloopgoot.

Het landschap waar het wandelpad doorheen loopt, wordt gekenmerkt door de voormalige gipswinning en het latere gebruik als overslagplaats voor afval. Regenwaterafvoer en aardverschuivingen veroorzaakten verdere schade. Het herstel van het landschap en het behoud van de biodiversiteit waren daarom twee van de belangrijkste ontwerpcriteria.

Vervolgens licht de 1,2 meter brede betonstrip op dankzij de lichtgevende steenkorrel. Die trouwens ook een barrièrevrije toegang garandeert.
Het absolute hoogtepunt wordt echter pas duidelijk als de schemering valt.

Maar wat op het eerste gezicht een eenvoudig pad lijkt, is zowel een verblijfplaats als een uitkijkpunt – een 800 meter lang balkon met uitzicht over de stad. Het wandelpad slingert zich omhoog langs bomen en landschapselementen en wordt soms breder en soms smaller. Op bepaalde punten verandert het pad abrupt van richting en snijdt het in het landschap, als verwijzing naar de dramatische insnijdingen in de rotswanden die door de gipswinning zijn achtergelaten. Toch voel je dat de architecten zich terughoudend hebben opgesteld: De materialen en kleuren gaan naadloos op in de omgeving.

Vervolgens licht de 1,2 meter brede betonstrip op dankzij de lichtgevende steenkorrel. Die trouwens ook een barrièrevrije toegang garandeert.
Het absolute hoogtepunt wordt echter pas duidelijk als de schemering valt.

Het hele artikel verscheen in G+L 03/2019, dat je hier kunt vinden.

Sigrid Ehrmann is freelance landschapsarchitect en gespecialiseerd vertaler. Ze woont en werkt in Barcelona. Eerder werkte ze voor verschillende bureaus in Melbourne en Berlijn.

Vorig artikel

Volgend artikel

Misschien vind je het ook leuk

Nach oben scrollen