Niet offensief genoeg
Zondag heeft de Berlijnse senator voor gebouwen Kathrin Lompscher haar functie neergelegd. Ze heeft jarenlang verzuimd om vergoedingen voor commissariaten bij staatsbedrijven terug te betalen aan de staatskas. Inmiddels heeft ze het bedrag van 7.000 euro overgemaakt aan de staatskas, maar het Openbaar Ministerie in Berlijn heeft desondanks een vooronderzoek ingesteld naar belastingontduiking tegen de linkse politica. Een commentaar op de plotselinge val van de Berlijnse huurstop-campagnevoerder.
„Wordt er eindelijk gebouwd, mijnheer Müller?“ vroeg de lokale pers aan de regerende burgemeester van Berlijn. Alsof alle hijskranen tot nu toe hebben stilgestaan – in feite is het tegenovergestelde het geval. Maar de journalistieke overreactie toont de reputatie die kleefde aan de afgetreden bouwsenator Katrin Lompscher (Die Linke).
Ze werd door vertegenwoordigers van de vastgoedsector en de oppositie van CDU en FDP uitgemaakt voor „bouwpreventiesenator“. Ze namen aanstoot aan haar hardlinkse agenda en haar „ideologische blindheid“. In feite stond ze niet gewillig ten dienste van alle investeerders die met massa’s dure nieuwbouwprojecten munt wilden slaan uit de woningnood. Enerzijds bevorderde ze bijna uitsluitend de bouw van betaalbare woningen. Aan de andere kant bediende het ook zijn linkse clientèle, die de bescherming van de bestaande woningvoorraad, buurtbescherming en het behoud van goedkope woningen eiste en de mogelijkheid van de betrokkenen om deel te nemen aan planningsprocessen versterkte – wat bijna altijd resulteert in de vertraging van bouwprojecten onder het motto „not in my backyard“. Naast het huurplafond waarvoor zij mede verantwoordelijk was, resulteerde dit in een klimaat dat vijandig stond tegenover ondernemers, wat een vertragend effect had op moderniserings- en nieuwbouwprojecten.
Ze wordt er ook van beschuldigd niet proactief en snel genoeg te zijn geweest bij het beschikbaar stellen van staatsgrond voor woningbouw en ontwikkelingsplanning. Aan de andere kant werden vertragingen ook veroorzaakt door haar aandringen om transport en sociale infrastructuur op tijd te leveren naast de woningbouw. Ze moest echter staatsgrond afpakken van de senator van Financiën (SPD), voor wie de woningbouw niet bovenaan de prioriteitenlijst staat. En het transport voor de ontwikkeling van nieuwe woonwijken is de verantwoordelijkheid van de Groenen, nog een gebied waarop Lompscher niet naar eigen inzicht kon handelen.
Excuses voor persoonlijke fouten
Een deel van de tekorten valt terug op de regerende (sommigen noemen het bestuurlijke) burgemeester, die geen soevereine beleidsbeslissingen neemt.
Als het ambitieuze doel van 30.000 nieuwe flats in deze zittingsperiode ruimschoots wordt gemist en er eind 2021 nog maar 24.000 worden verwacht, is dat maar ten dele haar schuld. Een opvolger zal het moeilijk krijgen om betere cijfers te leveren.
Lompscher struikelde niet over politieke fouten, maar verzuimde belastingaangifte te doen en te betalen over beloningen uit commissariaten van 2017 tot 2019. Die had ze moeten afdragen aan de staatskas, op een geautoriseerd forfait na. Ze heeft nu 7.000 euro overgemaakt en de belastingdienst ingelicht. Geen adembenemend bedrag. Toch verontschuldigde ze zich voor haar persoonlijke fout en nam ze stilletjes ontslag. Dat ze niet van plan was om zichzelf te verrijken, zal ze eerder geloven dan veel anderen. Ze werd in 1962 in Oost-Berlijn geboren, volgde een opleiding tot bouwvakker en studeerde af als stedenbouwkundige in Weimar. Ze is gepassioneerd in het nastreven van ambitieuze politieke doelen, heeft een reputatie van integriteit, is pretentieloos en kan op de fiets of te voet door de stad worden gezien zonder de aandacht te trekken.
Een prijzenswaardig aftreden
Haar snelle aftreden is uiteindelijk prijzenswaardig omdat het bewijst dat het systeem van controle van de democratische gemeenschap door ethische en morele autoriteiten nog steeds werkt in dit land. Een geruststellende ervaring gezien de verpulvering van de politieke moraal door de laat-puberale politieke clown aan de overkant van de plas en zijn adepten in andere delen van de wereld. Maar het CSU-hoofdkwartier en het Ministerie van Verkeer zouden ook veel kunnen leren van deze houding.
Lees hier wat er terecht is gekomen van de Berlijnse huurgrens.