Sinds de stichting in 1089 heeft het benedictijnenklooster van de abdij van Melk zich ontwikkeld tot een belangrijk spiritueel en cultureel centrum. Het grootste kloostercomplex uit de Oostenrijkse barokperiode staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Ongeveer 500.000 mensen bezoeken het klooster elk jaar, met tot 3.500 bezoekers op piekdagen. Om de bezoekersstroom beter te kunnen beheren, werd het noordelijke bastion – een halfrond, twee verdiepingen tellend versterkt gebouw dat in 1717 werd gebouwd als tegenhanger van het zuidelijke bastion dat toen al bestond – omgebouwd tot een toeristische hub met een winkel en portiersruimte op de begane grond en een uitkijkplatform op het platte dak.
Tijdens de renovatie van de Nordbastei werd het historische gebouwweefsel bijna volledig behouden. De functie en structuur van het gebouw werden echter veranderd. Het team van Wehdorn Architekten veranderde de voormalige „verschansing“, die de toegang tot het barokke Stiftspark versperde, in een verbinding. Het middelpunt van het gebouw is nu een lichtdoorstroomde centrale ruimte met een glazen dak, waardoor bezoekers toegang hebben tot het dakterras. Vanaf het terras leidt een trap rechtstreeks naar het park.
De opdrachtgever koos voor Luserna gneiss, een robuuste en hoogwaardige natuursteen uit de Italiaanse regio Piemonte, met een ruw oppervlak en gezaagde randen, om het terras mee te bekleden. De platen van 60 x 40 centimeter, die vier of zes centimeter dik zijn, moesten in een bed van steenslag worden gelegd zodat ze later – voor onderhoud of reparatie – zonder schade konden worden verwijderd. De grootte van de steenslag was vastgesteld op vier tot acht millimeter. De gezaagde randen geven de bestrating een stabiel houvast tegen zijdelingse beweging. De installateurs voegden aan alle kanten een licht afgeschuinde rand toe om het risico op letsel te voorkomen, zelfs bij het lopen op blote voeten.
De eis van de architect was om een absoluut egaal oppervlak te creëren. Om de natuursteen permanent te beschermen tegen beschadiging, stelde de steenhouwer Richard Ehrlich, die de opdracht kreeg om het werk uit te voeren, als voorwaarde dat er een oppervlaktedrainagesysteem werd aangelegd. Zonder een dergelijke oppervlakteafwatering zou de afvoer door het grindbed bij hevige regenval niet gegarandeerd zijn en zou regenwater via het trappenhuis het gebouw kunnen binnendringen. Alleen met de oppervlaktedrainage werd een volledig waterdoorlatende constructie gecreëerd, die bovendien nauwelijks zichtbaar is.
Lees meer over de constructie van het dakterras van het noordelijke bastion van de abdij van Melk in Neder-Oostenrijk met Luserna gneis en oppervlaktedrainage in STEIN van mei 2015.