„Kunst maken kan behoorlijk duur zijn“

Marc-Daniel Porr studeert kunsteducatie om leraar te worden op een middelbare school aan de Academie voor Schone Kunsten in München. In dit interview beschrijft hij wat hij belangrijk vindt om meer jongeren te interesseren voor kunst en wat hij zou veranderen aan zijn opleiding.

Marc-Daniel Porr: Over het algemeen ben ik vrij onverwacht in de kunst terechtgekomen. Ik heb eigenlijk bij de eerste de beste gelegenheid in de zesde klas voor kunst gekozen, omdat de kunstlessen op school me niet konden boeien. Dit kwam echter niet zozeer door een gebrek aan interesse in creativiteit als wel door de manier waarop de lessen waren georganiseerd. Door mijn liefde voor muziek en muziek maken in het bijzonder, was het verlangen om mezelf artistiek te ontwikkelen en uit te drukken iets waar ik al vroeg in geïnteresseerd was. Ik ben toen civiele techniek gaan studeren aan de TUM om iets te doen na mijn eindexamen en ik merkte al snel dat ik de inhoud en de aard van de opleiding niet leuk vond. Ik wilde iets creatiefs doen, dus keek ik rond voor opleidingen. Het feit dat kunst op de gymnasia in Beieren een dubbel vak is, wat betekent dat je geen ander vak hoeft te studeren om het later te kunnen onderwijzen, was een doorslaggevende factor. Aan de ene kant kan ik me intensief met kunst bezighouden en heb ik tegelijkertijd de mogelijkheid om de dingen in mijn kunstlessen te veranderen die me destijds dwars zaten.

MDP: Wat mij destijds altijd heeft gedemotiveerd was mijn misvatting over kunst als iets wat je gewoon moet kunnen. Ik denk dat het belangrijk is om vooral creatief denken aan te moedigen en niet zozeer te focussen op realisatie. Om jonge mensen te interesseren voor kunst, moet je direct kunnen inhaken op hun interesses en hun individuele emoties kunnen opwekken. Het is belangrijk om onderwerpen te behandelen die een grote rol spelen in de huidige omgeving en fase van het individu. Als je er dan in slaagt om experimenteerlust op te wekken en faalangst te overwinnen, ligt er een veelbelovende weg in het verschiet.

MDP: Wat me vooral stoort aan de kunstacademie is het gebrek aan toegankelijkheid. Dit is een probleem dat kunst en cultuur in het algemeen vaak hebben in een institutionele setting, net als de Academie in veel opzichten. Voordat ik werd aangenomen en zelf deel ging uitmaken van de academie, heb ik me nooit echt gerealiseerd wat me eigenlijk te wachten stond en hoe het studeren en creëren van kunst aan de academie precies in zijn werk zou gaan. Toegankelijkheid zou ook een probleem zijn met betrekking tot de workshops, want we hebben het geluk dat er veel geweldige workshops beschikbaar zijn op de academie, maar voor veel mensen zorgt het systeem ervoor dat ze er geen gebruik van kunnen maken. Je hebt geen goed overzicht van de openings- en kantoortijden, vooral niet tijdens de vakanties van het semester, en je wordt vaak geïntimideerd als je voor de grote gesloten deuren in de gangen van de kelder staat. Daarnaast, maar dit is ook een probleem dat niet alleen kunststudenten hebben, maar studenten van alle soorten, is dat studeren veel geld kost. Op het gebied van kunst is dit bijvoorbeeld heel duidelijk zichtbaar in de kosten van materialen voor je eigen werk, want kunst maken kan behoorlijk duur zijn. Zoals ik al eerder zei, staan experimenteren en vallen en opstaan voor mij centraal bij artistieke creatie, en als dit plezier in experimenteren wordt beperkt door een gebrek aan middelen, dan lijdt de kunst daar ook onder. Deze aspecten moeten worden veranderd in mijn opleiding.

MDP: Zoals elk jaar zaten we plenair samen om een thema te vinden voor de jaarlijkse tentoonstelling en zochten we naar ideeën. We kwamen op het verlies van het auteursrecht voor de eerste versie van Mickey Mouse en dachten na over de „dood van het intellectuele eigendom“. Dat Mickey Mouse als het ware bevrijd was van Disney. En om deze bevrijding gepast te vieren, besloten we al snel dat we een gigantische piñata in het midden van de ruimte wilden ophangen, die tijdens de tentoonstelling ook ceremonieel kapot gegooid zou worden. De bouw van de piñata, met een ballon van 2,5 meter als basis en vervolgens talloze lagen krantenpapier, werd uitgevoerd door een vaste groep van Komilliton:innen en een aantal wisselende vrijwilligers. Tot slot vulden we de ballon met snoep, speelgoed, ballen, slingers en dergelijke. Vermengd met het stro dat over de vloer verspreid lag, was het vernielen van de piñata leuk voor jong en oud. Persoonlijk vond ik het vooral leuk dat wij als kunsteducatieklas speelse elementen zoals het stro en de piñata konden gebruiken om een ruimte te creëren die voor iedereen toegankelijk was en waar ook kinderen zo van konden genieten.

Overigens: Museum Folkwang heeft weer belangrijk werk van Kandinsky aangekocht.