Julie Bargmann wint de Cornelia Hahn Oberlander Prijs

Landschapsarchitect Julie Bargmann is de winnaar van de „Oberlander Prize“ 2021. De „Cornelia Hahn Oberlander International Landscape Architecture Prize“, zoals de prijs oorspronkelijk heet, is een van de meest prestigieuze prijzen in de landschapsarchitectuur. De prijs, een initiatief van de TCLF (The Cultural Landscape Foundation), is begiftigd met 100.000 dollar. Wat Julie Bargmann onderscheidt is niet alleen haar focus op het ontwerpen van postindustriële landschappen, maar ook haar activistische en sociale ontwerpbenadering.

Ze is een provocateur, een kritische geest, een intellectueel. Ze belichaamt ook het soort activisme dat van landschapsarchitecten wordt gevraagd in een tijd van ernstige ecologische uitdagingen en aanhoudend sociaal onrecht. Dit schreef de jury van de Oberlander Prijs over Julie Bargmann. Bargmann is ook professor landschapsarchitectuur aan de Universiteit van Virginia in Charlottesville, oprichter van de studio D.I.R.T. („Dump It Right There“) en nu ook winnares van de „Oberlander Prize“ – de „Cornelia Hahn Oberlander International Landscape Architecture Prize“, een van de meest prestigieuze prijzen in de landschapsarchitectuur.

De TCLF (The Cultural Landscape Foundation), die de Oberlander Prize toekent, maakte het nieuws bekend op 14 oktober 2021. Volgens de stichting wordt de prijs, die is begiftigd met 100.000 dollar en vernoemd is naar de overleden „grande dame“ van de landschapsarchitectuur Cornelia Hahn Oberlander, toegekend aan een „getalenteerde, creatieve, moedige en visionaire geest“ die „een significant oeuvre heeft gecreëerd dat de kunst van de landschapsarchitectuur zichtbaar maakt“. Daarnaast zegt Charles A. Birnbaum, President en CEO van TCLF: „Het idee van de Oberlander Award is vanaf het begin geweest om de zichtbaarheid, het begrip, de waardering en de discussie van en over landschapsarchitectuur te vergroten.“

Julie Bargmann heeft een Bachelor of Fine Arts in Beeldhouwen. Deze is behaald aan de Carnegie Mellon University. Ze heeft ook een Master in Landschapsarchitectuur van de Graduate School of Design aan Harvard. Ze was ook een landschapsarchitectuur fellow aan de American Academy in Rome van 1989-90. Bargmanns aanpak wordt gekenmerkt door multidisciplinaire samenwerking met architecten, historici, ingenieurs, hydrogeologen, kunstenaars en bovenal altijd met de lokale bevolking. De landschapsarchitect werkt immers al meer dan dertig jaar voornamelijk met vervuilde, verwaarloosde en vergeten postindustriële landschappen.

„Mijn levenswerk bestaat uit het blootleggen van grondstoffen voor ontwerpen uit postindustriële landschappen, uit braakliggende terreinen. Zowel mijn theoretische benadering als mijn methodologie als ontwerper houden zich bezig met de sociale en milieuvereisten van het terugwinnen van aangetast land. De integratie van regeneratieve technologieën in ontwerpvoorstellen en ontworpen landschappen is mijn bijdrage aan de discipline van de landschapsarchitectuur,“ zegt Julie Bargmann.

Julie Bargmann testte haar ontwerp- en onderwijsbenaderingen aanvankelijk door haar werk op postindustriële locaties. Tijdens haar studie aan de Universiteit van Minnesota onderzocht ze maandenlang mijnen in Minnesota, South Dakota, Wyoming, Utah, Arizona, Virginia, Kentucky, Indiana en Illinois en realiseerde zich: „Als ik naar mijnbouw- en productielocaties reisde, kroop ik er vaak letterlijk doorheen. Veel van de locaties zijn nu gesloten. Ik wilde zien hoe ze werden behandeld en in de meeste gevallen was ik het niet eens met wat ik zag. Beperkende ontginningsmaatregelen, ongeïnspireerde herontwikkelingspraktijken en een oppervlakkige kijk op voormalige productiesites – allemaal zaken die ik bekritiseerde, maar die me ook inspireerden. Door dit alles wilde ik ontwerpalternatieven bieden… .“

Een van haar belangrijkste projecten is het Vintondale Reclamation Park in Pennsylvania (1995-2002). Hier ontwierp ze samen met een interdisciplinair team een ecologisch filtersysteem op een terrein van 35 hectare in het kolenveld om de intensieve vervuiling als gevolg van de exploitatie van de mijnen tegen te gaan. Het team van Bargmann bestond tenslotte uit kunstenaars, ontwerpers, wetenschappers, historici, vertegenwoordigers van de gemeenschap en overheidsinstanties en had vanaf het begin als doel om het park als voorbeeld te gebruiken om een rehabilitatiemodel te ontwikkelen voor regio’s na de mijnbouw. Bovendien leverde het bioremediatiemodel getiteld „Acid Mine Drainage and Art: Testing the Waters“ Julie Bargmann in 2001 de National Design Award op van het Cooper-Hewitt Museum van het Smithsonian. Het was ook het enige werk op het gebied van landschapsarchitectuur dat te zien was op de Documenta in Kassel in 2002.

De zevenkoppige jury van de Oberlander Prize bestaat verder uit vooraanstaande landschapsarchitecten, stedenbouwkundigen, architecten en academici, waaronder Dorothée Imbert, die de Hubert Schmidt-leerstoel voor landschapsarchitectuur aan de Ohio State University bekleedt, de Mexicaanse architecte Tatiana Bilbao, de gerenommeerde landschapsarchitecten Michel Desvigne, Gina Ford, Teresa Gali-Izard en Walter Hood, de stedenbouwkundige en landschapsplanner Aki Omi en de curator van de Oberlander Prize, John Beardsley. Dorothée Imbert, voorzitter van de prijsjury, waardeert Julie Bargmann in het bijzonder: „…haar rijkdom aan ideeën, haar invloed op het ontwerpen van openbare ruimten, haar activistische aanpak en haar inzet om landschapsarchitectuur te promoten door zowel haar onderwijs als haar ontwerpen“.

De „grande dame van de landschapsarchitectuur“ en naamgeefster van de prestigieuze Oberlander Prijs, Cornelia Hahn Oberlander, is eind mei 2021 op 99-jarige leeftijd overleden. Lees hier het overlijdensbericht van Daniel Roehr.