In het wilde zuiden van Chili: Aladino House verenigt tegenstellingen

In het zuiden van Chili combineert het Aladino House van architect Iván Bravo een heleboel contrasten. Vooral de architectuur is opvallend.

Chili strekt zich uit over een enorme lengte van 39 breedtegraden, waardoor het land zeer gevarieerd is qua klimaat en landschap. Het noorden van het land is droog en wordt gekenmerkt door een van de meest onherbergzame woestijnen ter wereld. Centraal-Chili is de belangrijkste economische regio van het land. Hier zijn het landschap en het klimaat gematigd en de grond vruchtbaar. Het zuiden van het land is daarentegen een van de stormachtigste regio’s ter wereld en herbergt met ijs bedekte vulkanen en ruige kliffen in de regenachtige wildernis. De gemiddelde temperatuur ligt hier rond de 14 °C in de zomer en rond de 6 °C in de winter.

Duitse immigranten hielpen de zuidelijke regio van Los Lagos in de 19e eeuw te koloniseren. Ze brachten hun expertise in houtbouw met zich mee en legden zo de basis voor een houtbouwtraditie die sindsdien kenmerkend is voor de Chileense architectuur. De reden voor dit succes was niet alleen de beschikbaarheid van de grondstof in het land, maar ook het aanpassingsvermogen van het materiaal aan de respectievelijke functie, geografie en klimaatzone.

De stad Puerto Varas, waar Iván Bravo in 2021 het Aladino House bouwde, ligt in de boomrijke en wilde natuur van het zuiden. Net als het land wil het gebouw tegenstellingen verenigen. Het staat voor de juxtapositie van hedendaagse en traditionele architectuur, het naast elkaar bestaan van ongerepte natuur en menselijke interventie. Het combineert een woongebouw met een utiliteitsgebouw. Het ruimtelijke programma van het project biedt gelijke ruimte voor openbaar en privégebruikop een oppervlakte van 100 vierkante meter.Aan de ene kant dient het als ontvangst- en opslaggebouw voor het Parque Pudú National Park en aan de andere kant als woning voor Aladino, de parkwachter.

Traditie en moderniteit gecombineerd in het Aladino Huis

Het gebouw staat op een open plek omringd door bomen. Met zijn strenge driehoekige „Toblerone“ kubusvorm en dertig meter lengte lijkt het niet massief of zelfs omvangrijk. In plaats daarvan doet de rustige, monochrome gevel met bijna geen openingen denken aan een van de traditionele lariksen schuren in de omgeving. De donker geschilderde panelen op het dak doen ook denken aan deze landelijke gebouwen. Vroeger waren deze bedekt met dakspanen van een inheemse larikshoutsoort, totdat de hiervoor gebruikte alercebomen onder natuurbescherming werden geplaatst.

De natuurlijke kleur van de dakbedekking zorgt ervoor dat het gebouw visueel opgaat in de omgeving. Toch steekt het boven de grond uit met behulp van twee rijen bijna één meter hoge palen. Dit geeft het eenvoudige gebouw een zekere aanwezigheid. Het nieuwe gebouw speelt zo in op de uitdagingen van de natuur: Bij hevige regenval in het door regen doordrenkte zuiden van Chili kunnen stromen regenwater ongehinderd onder het huis door stromen. Ze verzamelen zich dan in een klein meer aan de voorkant van het Aladino huis.

Het feit dat het gebouw verhoogd is, minimaliseert niet alleen zijn voetafdruk en laat ruimte voor de natuur. Het is ook een eerbetoon aan de Chileense cultuur: de constructie van driehoekige frames geschoord door dwarsbalken is geïnspireerd op de regionale methode om hout te drogen. De verbindings- en assemblagetechnieken volgen ook de traditionele bouwmethode. Dit voorkomt vervorming door vocht.

Harde schil, zachte kern

Deze constructie is niet alleen zichtbaar aan de buitenkant van het project, maar ook aan de binnenkant. De houtconstructie is zichtbaar tot in de nok van het dak. Open ruimtes worden afgewisseld met ruimtes waarin entresolvloeren zijn aangebracht. De geometrie van de balken verdeelt het interieur in identieke secties. Deze regelmaat wordt doorgevoerd in de plattegrond.

Alle deuren zijn gerangschikt langs de lengteas zodat ze in een lijn van de ene kant van het gebouw naar de andere lopen. Het systeem maakt ook het bouwen van muren overbodig. De kamerhoogte wordt gebruikt om twee slaapdekken te creëren. Hierdoor ontstaat een plattegrond zonder gangen. Hierdoor is er vrijwel geen hiërarchische volgorde van kamers meer bij het verkennen van het gebouw. Alleen de badkamers en opslagruimtes, die zich in het midden van het Aladino huis bevinden, spreken dit principe tegen. Daar scheiden ze het openbare en privégedeelte van het gebouw. Qua kleur contrasteert het interieur van het gebouw met de buitenkant. Binnen verdeelt de onbehandelde, lichtgekleurde houten lambrisering het licht dat door de weinige openingen naar binnen valt. Dit creëert een stralende, vriendelijke en uitnodigende sfeer die je niet zou verwachten van het archetypische schuilplaatsachtige gebouw.

Bescherming en esthetiek

Het Aladino House combineert tegenstellingen in een gebouw dat toch een bijna ascetisch karakter heeft. Ondanks de reductie in kleur en materiaal heeft het huis een paar verrassingen in petto voor bezoekers dankzij de variatie in het interieur. Iván Bravo combineert moderne architectuur en traditionele bouwmethoden met grote gevoeligheid. Hij slaagt er ook in om een beschermende en esthetische ruimte voor mensen te creëren in het woeste Chileense landschap.

Een gebouw van Andreas Gruber Architekten in het landschap van Vals maakt ook indruk met zijn bijzondere architectonische ontwerp. Lees hier meer over het „Viktoria-huis“.