"Swantje Kühn werd niet ter verantwoording geroepen"
Het februarinummer van Garten und Landschaft over het onderwerp „Vrouwen in de planning“, waarin onder andere de discriminatie van vrouwen in de planning wordt belicht, trok de aandacht van Kamel Louafi en was voor de landschapsarchitect aanleiding om te reageren op het nieuwste geval van discriminatie in onze sector.
Je hebt het waarschijnlijk al gemerkt, maar hier is een samenvatting van het nieuwste geval van discriminatie in onze sector: In januari 2020 solliciteerde een jonge Egyptische man voor een stage bij een Berlijns bureau: GKK Architekten in Berlijn. Swantje Kühn, eigenaresse van GKK, die ook als professor werkt, schrijft aan haar secretaresse als reactie op zijn sollicitatie: „Alsjeblieft geen Arabieren.“ De e-mail wordt per ongeluk naar de student gestuurd, die hem op Twitter plaatst. Zijn tweet verspreidt zich snel op de sociale netwerken. Swantje Kühn zei dat het een vergissing was en dat ze „de Arabier“ wilde uitnodigen voor een gesprek. Het kantoor schreef in een verklaring dat de sollicitatie per ongeluk was toegewezen aan een lopende vacature voor projecten in China. Ze zochten een medewerker voor China en de stagiair sprak geen Chinees.
Voor mij is de verklaring een duidelijk excuus. Toch had ik gehoopt dat er na deze racistische uitglijder een debat op gang zou komen over discriminatie in het algemeen, d.w.z. tegen alle minderheden, vrouwen, mensen met een handicap, buitenlanders of zelfs jonge professionals in de sector. Helaas was deze hoop van zeer, zeer korte duur. Er gebeurde niets. Swantje Kühn werd niet ter verantwoording geroepen door universiteiten, architectenverenigingen, de Kamer of in haar tweede functie als lid van de raad van toezicht van de Berlijnse Zoölogische Tuin. En dat ondanks het feit dat de Algemene Wet Gelijke Behandeling – in de volksmond ook wel de antidiscriminatiewet genoemd – het niet naleven van gelijke behandeling verbiedt.
„Anonieme concurrentie was en is de beste manier om te overleven in het beroep“
Wat voor signaal geeft dit aan al die mensen die hier komen om kennis op te doen? Wat mij betreft – ik zal altijd verslag doen van marginalisatie en ieder van ons zou dergelijke kwesties in onze branche bij elke gelegenheid aan de orde moeten stellen, zoals tijdens lezingen en discussies, op fora, op beurzen en conferenties. En ze niet simpelweg terzijde schuiven, zoals meestal het geval is in onze sector.
Ik ben blij dat ik 90 procent van mijn projecten heb gerealiseerd via anonieme wedstrijden. Een jurylid als Swantje Kühn had niet kunnen raden welke persoon – in mijn geval een Arabier – achter het werk zat. Deze vorm van competitie was en is de beste manier voor alle mensen, en vooral voor degenen die gediscrimineerd zouden kunnen worden, om te slagen in hun beroep.
„Als het om discriminatie gaat, kan van collega’s geen publieke solidariteit worden verwacht“
Ik geloof niet dat de politiek de discriminatie en achterstelling van minderheden of het negeren van gelijke behandeling met succes kan bestrijden, zelfs niet met quotaregelingen. Ook van collega’s in onze branche kunnen we geen solidariteit verwachten als het gaat om discriminatie of gelijke behandeling – net zo min als van de verenigingen. Ik hoop liever op een globaliserende generatie wiens hart niet het stigma van uitsluiting draagt. Maar sensibilisering van de samenleving, vooral in onze sector, is op dit moment belangrijk en noodzakelijk.
