In de toekomst zullen vrouwelijke gevangenen zich kunnen herenigen met hun geliefden in de beschutting van het houten huis. Renzo Piano’s project aan de rand van Rome wordt gekenmerkt door heldere lijnen en een opvallende loggia.
28 vierkante meter om te wonen, koken en eten
Verscholen tussen bomen en een muur ligt de „Ma.Ma. Modulo per l’Affettività e la Maternità“, wat zich laat vertalen als „Module voor moederlijke affectie“. Het gebouw van Renzo Piano staat op het terrein van een gevangenis aan de noordoostelijke rand van Rome.
De Rebibbia vrouwengevangenis heeft momenteel ongeveer 320 gedetineerden. Het gevangenisterrein is van de aangrenzende gebouwen gescheiden door een 800 meter lange muur. Daarachter leiden de vrouwen een geïsoleerd leven. Door het gebrek aan faciliteiten voor vrouwen in de regio zitten veel van hen hun straf uit ver van hun vertrouwde omgeving. Ze zijn dus vele kilometers van huis. Als gevolg daarvan zien ze hun familie zelden, verliezen ze vaak contact en spelen ze nauwelijks een rol in de familiestructuur. Het terracottakleurige houten huis, een prototype van het Ministerie van Justitie, is bedoeld om hier in de toekomst verandering in te brengen: Hier, onder de beschutting van het schuine dak, moet een plek worden gecreëerd waar vrouwelijke gevangenen – moeders, tantes, dochters en zussen – hun familieleden in een intieme sfeer kunnen ontmoeten, met elkaar kunnen praten, samen kunnen zijn, kunnen koken. Het doel is niet om een anonieme ontmoetingsplaats onder toezicht te creëren, maar een ruimte die de dimensies van een huis heeft en ongestoord samenzijn bevordert.
