De klassieke roman „De Pest“ veroorzaakte een sensatie in literaire en filosofische kringen. In 1957 kreeg Albert Camus er de Nobelprijs voor Literatuur voor. Nu herleest de wereld het tijdloze boek uit 1947
Een epidemie verspreidt zich. Mensen sterven. Iedereen wordt geïnstrueerd thuis te blijven in quarantaine terwijl de plaatselijke dokter de klok rond werkt om de slachtoffers te redden. Er zijn heldendaden en schandelijke daden; er zijn mensen die alleen aan zichzelf denken en mensen die zich inzetten voor het algemeen welzijn. De menselijke conditie is absurd en onzeker.
Dit is de situatie in „De Pest“, de klassieke roman van Albert Camus uit 1947, die nieuwe generaties lezers aantrekt in tijden van de pandemie van het coronavirus. De verkoop van het boek stijgt, vooral in Frankrijk en Italië. Maar in het Verenigd Koninkrijk heeft Peguin Publishing ook moeite om de bestellingen voor „The Plague“ bij te houden. In februari vorig jaar werden daar iets meer dan 200 exemplaren verkocht. In maart werden er meer dan 2.100 exemplaren verkocht, waarvan 1.504 alleen al in één week. En ook in Duitsland is de roman uitverkocht. De 88e editie wordt momenteel gedrukt. Camus‘ dochter Catherine – die 14 jaar oud was toen ze „De Pest“ las – verklaart de hernieuwde aantrekkingskracht van het boek uit 1947 tijdens de lockdown vanwege COVID-19 met de volgende woorden: „De boodschap van De Pest klinkt vandaag de dag nog net zo waar als toen en dat zal ook in de toekomst zo blijven“. Ze is blij dat mensen de roman opnieuw lezen. „Als er een passage in het boek is die lezers aanspreekt, die hen hoop geeft, dan is dat belangrijk“.
De roman speelt in 1940, maar is losjes gebaseerd op een cholera-epidemie in 1849, na de Franse kolonisatie van Algerije. De stad Oran, aan de westkust van Algerije, wordt achtervolgd door mysterieuze gebeurtenissen: ratten komen uit de grachten en sterven op straat. Even later sterven de eerste mensen aan koorts. De pest is uitgebroken en het is onmogelijk om te ontsnappen – dus de autoriteiten bevelen iedereen om thuis te blijven. Camus gebruikt zijn personages om te analyseren hoe mensen als individu – en als deel van een gemeenschap – reageren op lijden en dood. Of het nu een eenzame ervaring is of een teken van sociale solidariteit, niemand is onverschillig. „De Pest“ laat ons zien hoe belangrijk solidariteit, nederigheid en naastenliefde zijn in tijden van crisis zoals deze.