De honden van de kasteelheren
Kasteel Grafenegg in Neder-Oostenrijk is de afgelopen jaren getransformeerd van een historisch decor tot een ontmoetingsplaats voor hedendaagse architectuur, kunst en muziek. Dit jaar zullen drie tijdelijke installaties zeven permanente kunstwerken aanvullen in het kasteelpark van eind mei tot eind oktober 2018.
Kasteel Grafenegg ligt niet ver van Wenen, op ongeveer 60 kilometer afstand. De kasteelheer liet het in 1858 verbouwen in de stijl van het romantisch-historisme. In 2007 begon een nieuwe transformatie van het 32 hectare grote kasteelpark. Het openluchttheater Wolkenturm van TNE Architekten en de concertzaal van de architecten Schröder Schulte-Ladbeck en Dieter Irresberger werden geopend. Tegen deze achtergrond vindt elk jaar het Grafenegg Festival plaats. Net als vorig jaar vullen drie tijdelijke installaties de tien permanente sculpturen in het park aan. Dit jaar thematiseren de drie installaties een compositietechniek: „contrapunt“, een meerstemmige muziek. De kunstenaars Edith Dekyndt, Ines Doujak en Britschka/Eberle/Reissner/Stickney materialiseren het principe door contrapunten – of tegenstemmen – te creëren voor de omgeving. De drie installaties verwijzen naar de geschiedenis van de locatie, actuele gebeurtenissen en het achtergrondgeluid. Ze zetten aan tot nadenken, ook al zijn de verwijzingen op het eerste gezicht niet meteen duidelijk.
De eerste van de drie tijdelijke installaties, ontworpen door Edith Dekyndt, laat een traditioneel verhaal in het park herleven: Volgens de legende wilde een commandant van de Sovjetbezetting het terrein veranderen in een landbouwlandgoed. Maar een vrouw die altijd met haar hond door het park wandelde, hield hem tegen. Ter ere van de vrouw en haar hond die het park hebben gered, loopt er dit jaar een man door het terrein vergezeld door drones en geprojecteerde robothonden.
Verdwijnende appels
Een educatief pad van de Oostenrijkse kunstenares Ines Doujak leidt bezoekers langs verschillende appelsoorten. Borden met illustraties van de verschillende oude appelrassen zijn aan bomen bevestigd. De citaten boven de illustraties onthullen echter een tweede interpretatie, die verder gaat dan de appelwetenschap. Ze gaan over de wereldwijde verdringing van de plattelandsbevolking: van 2001 tot 2010 viel ongeveer 230 miljoen hectare landbouwgrond in landen in het Zuiden in andere handen. Landjepik door bedrijven, staten of investeerders heeft niet alleen gevolgen voor de voeding van de lokale bevolking, maar vernietigt ook de biodiversiteit. Dit wordt geïllustreerd door de gepresenteerde appelvariëteiten, waarvan sommige niet meer bestaan.
