Coachella Playground, sociaal ruimtenetwerk voor vrijheid

Het ontwerp- en onderzoeksbureau Architensions uit New York en Rome heeft de Coachella Playground ontworpen en gerealiseerd voor het Coachella kunst- en muziekfestival in Indio, Californië. Het beslaat een oppervlakte van bijna 2.000 vierkante meter en is bedoeld als een plek voor collectief leven en ervaring. Het zou een podiumachtig fragment in een stad kunnen zijn, waar de spelers zowel toeschouwers als acteurs zijn. Een prototype voor een nieuwe definitie van stedelijke ruimte waarin vrije tijd speels kan worden doorgebracht?

Het laboratorium

Architensions is een architectonische ontwerpstudio die werkt als een onderzoeksbureau onder leiding van architect Alessandro Orsini en muzikant en ontwerper Nick Roseboro in Rome en New York. Hun aanpak is interdisciplinair: onderwerpen en projecten situeren zich in architectuur, design en stedenbouw. De manier waarop ze werken ligt op het snijvlak van theorie, praktijk en wetenschap. Architectuur wordt opgevat als een netwerk met een politieke en sociale context, de stad als een complex organisme van sociale, burgerlijke en speelse interventies in een voortdurend veranderende realiteit. Bovenal moeten de resultaten ook de mogelijkheden laten zien voor een hedendaagse stad die het waard is om in te leven. Esthetische ontwerpelementen zijn vaak discrete geometrieën en rasters, zoals in de Playground voor het Coachella Festival.

Structuur van de Coachella speeltuin

De speeltuin heeft een uitgestrekte lay-out met geometrische en organische lijnen. Het accent van de installatie ligt op de hoogteontwikkeling en de verbindingen van de filigraine stalen steigertorens, die tussen de 13 en 18 meter hoog zijn. De vormen verwijzen naar stedelijke typologieën voor vrijetijdsbesteding zoals pleinen, theaters, parken en arcades. De verticale opstelling en de rasterstructuur geven de installatie, opgebouwd uit verschillende vormen, een basisorde. Het zou een stedelijk landschap kunnen zijn. De rasters creëren een gemeenschappelijke basis en zorgen voor een open ruimte die isolatie tegengaat.

Kleurenspectrum van de speeltuin

Het kleurenschema is gericht op levendigheid: het basisspectrum is geel, magenta en cyaan. Het verticale raster is gekleurd in geel en magenta, de piazza met zijn gebogen structuren in cyaan. De andere effen kleuren komen uit de aangrenzende gebieden van de drie basiskleuren of zijn een dichroïde folie hiervan. Andere oppervlakken zijn bekleed met spiegelglasfolie.

Hoewel de torens statisch zijn, nodigen de kleuren en vormen uit tot visuele interactie. De materialen reageren op de zonnestralen, de dichroïde folie projecteert kleuren op de vloer, de spiegelglasfolie reflecteert de omgeving en het licht. De hoogte, de opstelling en het raster van de torens werpen schaduwen op de grond tussen de torens, afhankelijk van de stand van de zon. Bruggen definiëren de tussenruimte, blauwe gebogen banken op de begane grond verbinden de torens en vormen de „piazza“. Zoals bekend van Italiaanse steden biedt dit ruimte voor communicatie en is het ook het toneel van het dagelijks leven. Hier kan vrije tijd worden doorgebracht die niet gebonden is aan commercie of digitale interpolatie.

Rolmodellen: Constant Nieuwenhuys en Aldo Rossi

Architensions ontleende het idee voor de Coachella Playground aan het utopische levensontwerp „New Babylon“ van de Nederlandse schilder Constant Nieuwenhuys uit 1959/1960. Het was gebaseerd op het idee van Homo Ludens, de speelse levende mens. Constant had een infrastructuur ontwikkeld voor een postindustriële samenleving die was opgevat als een alternatief voor de bestaande „utilitaire“ samenleving. Constant zag dit echter niet als een stedenbouwkundig project, maar als een manier van denken en een manier om naar het leven te kijken. Architensions ontleende aan zijn idee de notie van een sociaal patroon dat betrokken is bij een voortdurend veranderend spel.

Voor Alessandro Orsini van Architensions komt de Coachella Playground ook overeen met een van de meest opwindende projecten van Aldo Rossi. „Naar analogie van Aldo Rossi’s ‚Il teatro del Mondo‘ creëert de Playground een theaterachtige omgeving waarin mensen met elkaar in interactie kunnen treden in een soort voorstelling. Het biedt de mogelijkheid om een vrijetijdsruimte te ervaren zonder het gebruik van technologie door simpelweg interactie met de ruimte en de materialiteit ervan,“ zegt Orsini. Rossi creëerde zijn „Teatro del Mondo“, gemaakt van stalen buizen met houten bekleding, in 1979-1980 voor de Biënnale van Theater en Architectuur in Venetië. Het hoogtepunt? Het was een drijvende architectuur met ruimte voor 400 toeschouwers rond een centraal podium, zoals gebruikelijk was in de levendige Elizabethaanse theaters. Het kon overal worden geïnstalleerd waar water was, net als de Playground van Architensions, die alleen een stukje aarde nodig had.

Dit is misschien ook interessant voor jou: Bjarke Ingels heeft midden in het Zweedse bos een boomhut ontworpen die ook dienst doet als hotelkamer. Lees er hier meer over.