Christo’s nalatenschap in het Museum Kunstpalast in Düsseldorf

Voor het eerst wordt het vroege werk dat in Frankrijk werd gecreëerd gepresenteerd in de context van werken van internationale metgezellen. Dit zijn onder andere Arman, Jean Dubuffet, Lucio Fontana, Yves Klein en Niki de Saint Phalle. Naast tekeningen van gerealiseerde projecten toont het Museum Kunstpalast ook studies en ontwerpen voor het zogenaamde Mastaba project in Abu Dhabi, dat nooit werd gerealiseerd. Dit is het enige grootschalige project van Christo en Jeanne-Claude dat voor de lange termijn gepland was. Het uitgangspunt voor de tentoonstelling is de buitengewone collectie van het echtpaar Ingrid en Thomas Jochheim, die in Recklinghausen en Berlijn wonen. Het is een van ’s werelds meest uitgebreide kunstcollecties van Christo en Jeanne-Claude. De tentoonstelling in Düsseldorf heeft als ondertitel „Parijs. New York. Boundless“ is de eerste postume overzichtstentoonstelling van het kunstenaarspaar.

In de bijna 200 pagina’s tellende catalogus (Kettler Verlag, Dortmund), die zeker de moeite van het lezen waard is, beschrijft curator Kay Heimer (hoofd moderne kunst van het Kunstpalast) hoe Christo en Jeanne-Claude voor het eerst in de architectuur terechtkwamen toen ze in 1964 naar New York verhuisden. Ze werkten niet langer alleen met de verpakking van objecten (zoals ze eerder hadden gedaan in Parijs en het Rijnland):

„De ‚winkelpuien‘ waren Christo’s eerste groep werken die ontstonden nadat Christo en Jeanne-Claude naar New York waren verhuisd. Ze werden voornamelijk geïnspireerd door de historische gevels van de kleine winkels in Greenwich Village. Omdat er regelmatig grofvuil in de straten van Manhattan werd gedumpt, was het voor Christo gemakkelijk om aan materialen te komen. Hij maakte de echte etalages na van oude houten latten en plexiglas ruiten en bedekte de ramen en deuren vervolgens met witte lakens, zodat kijkers niet naar binnen konden kijken. De winkelpuien waren de eerste werken die Christo voorbereidde met behulp van tekeningen en collages – een werkwijze die een steeds belangrijkere rol zou gaan spelen bij de planning en financiering van latere grootschalige projecten.“

Naast stedelijke projecten richtten Christo en Jeanne-Claude zich eind jaren 1960 al op het landschap. „We zijn gefascineerd door de ontmoeting tussen de onverstoorbaarheid van het water en de duurzaamheid van de aarde,“ legt Christo uit. Het echtpaar richtte zich ook al vroeg op duurzaamheid. „Voor elk project zorgde het koppel ervoor dat alle materialen werden geproduceerd met het oog op hergebruik en dat het landschap intact bleef na de ontmanteling,“ benadrukt curator Kay Heimer.

Ook verzamelaar Ingrid Jochheim bevestigt in een interview met co-curator Sophie-Marie Sümmermann dat het duurzaamheidsaspect erg belangrijk was voor Christo en Jeanne-Claude. „Voor het project ‚Gates‘ hoefde er geen enkel gat in de grond geboord te worden. Dat is bij elk project zo geweest. Alles is uitgewerkt en doorgerekend met ingenieurs zodat er zo weinig mogelijk achterblijft. Alles werd altijd gerecycled. Toen de Reichstag werd ontmanteld, vroeg een groot Duits automerk om een deel van de stof te kopen voor een speciale serie. Jeanne-Claude en Christo weigerden. Ook al zou het geld hebben bespaard, recyclingkosten hebben bespaard en geld hebben opgeleverd voor het volgende project.“