De Internationale Carlo Scarpa Prijs eert weinig bekende landschappen en bevordert hun ontdekking en behoud. In 2020 werd de prijs toegekend aan de Rozenvallei en de Rode Kloof in Cappadocië.
Een weinig bekend landschap: het tufsteenlandschap van Cappadocië...
...in het hart van de centrale Anatolische hoogvlakte.
Restauratie van schilderijen geëerd
Foto’s: Marco Zanin voor Fondazione Benetton Studi Ricerche
De Internationale Carlo Scarpa Prijs werd dit jaar toegekend aan de spectaculaire landschappen en grotarchitectuur van de Rozenvallei en de Rode Kloof – Güllüdere en Kızılçukur in het Turks – een plek die de complexe geologische en culturele geschiedenis van Cappadocië weerspiegelt. De prijs, die voor de 31e keer wordt uitgereikt door de Benetton Foundation, richt zich op sociaal en cultureel belangrijke, maar weinig erkende landschappen. En bevordert zo hun exploratie en behoud.
Omringd door vulkaantoppen en gekenmerkt door wind en water, ligt het tufsteenlandschap van Cappadocië in het hart van de centrale Anatolische hoogvlakte. Na de komst van de eerste christenen in de 3e eeuw werd de regio een van de belangrijkste christelijke gemeenschappen van het eerste millennium. Met de verspreiding van de Byzantijnse cultuur werden talloze kluizenaarswoningen, kloosternederzettingen en adembenemende heilige gebouwen gebouwd. Vanaf de 13e eeuw werden de grotten omgebouwd tot stallen, woningen en cisternen.
Bij het toekennen van de prijs eerde de jury het werk van kunsthistorica Maria Andaloro en haar wetenschappelijke team van de Universiteit van Tuscia in Italië. Door de schilderingen in de rotskerken te restaureren, helpen zij om de culturele en historische betekenis van dit landschap weer leesbaar te maken. De prijs illustreert de verreikende betekenis van het imposante natuurlandschap, waarin de sporen van verschillende opeenvolgende culturen en vormen van kolonisatie door de eeuwen heen nog steeds te ervaren zijn.
Relatie tussen behoud en verandering
Het project volgt daarmee de traditie van eerdere prijswinnaars zoals de Kazachse wilde appelbossen of de Dazhangshan theetuin in China, die het oorspronkelijke karakter en de identiteit van de locatie behouden zonder de onvermijdelijke veranderingen in gebruik, toe-eigening of landschappelijke veranderingen te ontkennen. Het doel is eerder om een vernieuwing te bereiken die landschapsbehoud in bredere zin omvat – het behoud van culturele, sociale, historische en natuurlijke landschapswaarden. Gezien de bewogen geschiedenis van de Cappadocische valleien en de voortdurende uitbreiding van toeristische activiteiten in de regio, is deze harmonieuze relatie tussen behoud en verandering van fundamenteel belang.