Campus Weihenstephan, studentenontwerpen

Nieuwe ideeën voor de campus in Freising: Weihenstephan zou de mooiste campus kunnen worden – aldus Udo Weilacher in een interview met de SZ. Op dit moment ontbreekt het echter nog aan verblijfskwaliteit. Studenten hebben nu drie maanden gewerkt aan de toekomst van de locatie. Lees hier meer.

Als de warme tijd van het jaar nadert, beginnen de vaste planten tuinen en weiden op de Weihenstephaner Berg te bloeien en te zoemen. In de lente- en zomermaanden toont de groene campus zijn speciale kwaliteiten. Of het zou kunnen. Want het potentieel van de universiteitscampus van Freising is nog lang niet uitgeput.

Visies als basis voor discussie

Aan de zuidwestelijke rand domineren parkeergarages het aanzicht. De leefbaarheid voor studenten en universiteitsmedewerkers lijdt eronder. Hoewel er enkele gezellige hoekjes zijn, ontbreekt het momenteel aan een samenhangend totaalconcept. Udo Weilacher, professor Landschapsarchitectuur en Transformatie, betreurt de gemiste kansen ter plaatse. Daarom gaf hij de studenten afgelopen wintersemester de opdracht om het universiteitsterrein verder te ontwikkelen. Het doel was om een hoogwaardige open ruimte te creëren, niet alleen voor het interne publiek van de universiteit, maar ook voor de burgers van de stad. De resultaten van het semesterproject voor de campus Weihenstephan werden eind februari gepresenteerd. De visies zullen als basis dienen voor discussies in de toekomst.

Deel van het stedelijk weefsel

Naast een masterplan voor de gebouwen moet er ook een langetermijnconcept voor het ontwerp van de open ruimten worden ontwikkeld. Dit is wat Astrid Lux-Endrich, verantwoordelijk voor vastgoedbeheer aan de Technische Universiteit van München, voorstelt. De tien projecten die door de studenten zijn gepresenteerd, zouden hiertoe een aanzet kunnen geven. Bijna alle projecten richten zich op het duurzaam gebruik van bestaande ruimtes. Dit betekent dat de bestaande architectuur wordt vernieuwd in plaats van het gebied uit te breiden naar het westen voorbij de Westtangente. Bovendien laten de ontwerpen zien hoe een slimme parkeerstrategie en een netwerk van de bestaande groene ruimten de verblijfskwaliteit aanzienlijk kan verhogen. De open ruimtes zijn niet alleen bedoeld voor recreatief gebruik. Ze moeten ook worden geaccepteerd als leer- en studieplekken voor de instellingen die hier gevestigd zijn. Tegelijkertijd zien de studenten een grote relevantie in de uitwisseling met de stad. De campus, die nu nog relatief geïsoleerd ligt, moet deel gaan uitmaken van het stedelijk weefsel. Hiertoe stellen ze een uitgebreid horeca-aanbod of zelfs een supermarkt op het terrein voor.

Revitalisering van de campus Weihenstephan als doel

Het campusgebied zou een ontmoetingsplaats kunnen worden voor alle inwoners van Freising. Dit is momenteel een groot gemis. Uit een enquête onder meer dan 1.000 mensen – waaronder ongeveer 50 buurtbewoners – blijkt dat de universiteitscampus nauwelijks wordt gebruikt buiten de universitaire activiteiten om. s Avonds en in het weekend zijn de gebieden meestal verlaten. Alleen een enkele wandelaar dwaalt af op het terrein. Het onlangs geopende nieuwe „Lacanto“ servicegebouw op de rang zou deze situatie kunnen tegengaan. Het ligt direct aan de Vöttinger Straße met uitzicht over de groene gazonterrassen en biedt een selectie regionale en gezonde gerechten. Het is momenteel echter alleen ’s middags geopend. Een algemeen aanvaard herontwerp van het campusgebied is niet eenvoudig. Niet in de laatste plaats omdat vier grote spelers een stem hebben in de ontwikkeling. Naast de Technische Universiteit München en de Hogeschool Weihenstephan-Triesdorf zijn ook het Beierse Staatsinstituut voor Bosbouw en Bosbouw en het Staatsinstituut voor Landbouw op de locatie aanwezig.

Lof voor de ontwerpen

Het is een uitdaging om de behoeften van alle betrokkenen te combineren en tegelijkertijd een masterplan met een samenhangend ontwerp te ontwikkelen. De studenten gingen deze uitdaging echter zonder oogkleppen aan. Ze lieten zich in hun ontwerpen niet beperken door voorschriften of normen. Eén ontwerpteam stelde een symbiose van woon- en onderzoeksruimte voor onder de titel „Bildungs(T)raum trifft Lebensraum“. Een open ruimtenetwerk zou de locatie kunnen openstellen voor voetgangers en zo het bewustzijn van de hele bevolking van Freising kunnen vergroten. In een openluchtsupermarkt op Lange Point zouden burgers kunnen samenkomen in een soort zelfvoorzienende tuin met een kiosk. Een ander werk met de charmante titel „An-Band-eln“ maakt ook gebruik van de open ruimte om de campus met het stadscentrum te verbinden. De studenten ontwierpen parklinten die de noord-zuidverbinding versterken naast de oost-westrichting en die de Schafhof en het bos-avonturenpad met elkaar verbinden. Udo Weilacher prees de ontwerpen van de jonge open ruimte planners. Ze hadden ingezien dat de campus een belangrijkere rol moest spelen.

De mooiste campus van de toekomst?

Weihenstephan „zou de mooiste campus van Duitsland kunnen zijn,“ zei Udo Weilacher over de locatie. In de toekomst moet het nu zijn potentieel realiseren, zowel in de open ruimte structuur van de stad als in relatie tot klimaatverandering. Door het landschap te behandelen op een manier die hulpbronnen spaart en de dichtheid op geschikte plaatsen te verhogen, zou het gebied enorm geholpen zijn. Dit is niet altijd een gemakkelijke afweging, maar wel een die moet worden bepaald in de besluitvormingsprocessen. Hij ziet de universiteitscampus als een beslissende bouwsteen voor de leefomgeving. De ontwerpen van de studenten zouden een goed uitgangspunt zijn voor de ontwikkeling van een toekomstgericht masterplan op basis van hun onconventioneel bedachte ideeën.

HSWT viert in 2021 „50 jaar toegepaste wetenschappen voor het leven“ en heeft ter gelegenheid daarvan een inloopbos aangelegd. Lees hier meer over het jubileum van HSWT.