Brug van hoop

De architecten van Moxon hebben een nieuwe voetgangersbrug over Regent’s Canal gebouwd in de bloeiende buurt van het Londense station King’s Cross. De elegante stalen structuur bemiddelt tussen traditie en moderniteit. Het sluit daarmee aan bij een leitmotiv van het ontwikkelingsproject op het voormalige spoorwegterrein.

Vele decennia lang was het gebied rond het Londense station King’s Cross een van de achterafstraatjes van de stad, gekenmerkt door drugshandel en prostitutie. Wie het gebied vandaag de dag bezoekt, zal niets van dit alles meer aantreffen. In plaats daarvan is er een nieuwe buurt ontstaan op de oude spoorweg- en industrieterreinen, die zowel plaatselijke bewoners als toeristen in groten getale aantrekt. Voorwaarde hiervoor was een uitgebreide stadsontwikkeling. De twee grote treinstations die het gebied kenmerken, King’s Cross en St Pancras, werden uitgebreid gerenoveerd en omgebouwd tot moderne vervoersknooppunten. Tussen de twee historische stationsgebouwen is een nieuwe kantorenwijk gecreëerd rond het nieuwe Pancras Square, waar nu onder andere Universal Music en Google zijn gevestigd. Het internetbedrijf bouwt er momenteel zijn Europese hoofdkantoor samen met BIG en Heatherwick Studio.

Het pronkstuk van de revitalisatie van King’s Cross ligt echter aan de andere kant van het Regent’s Canal, dat achter de grote perronhallen loopt. Hier bevond zich het vrachtdepot van King’s Cross Station. Vroeger werden hier kolen, vis en graan opgeslagen en per trein naar de hoofdstad vervoerd. De historische gebouwen uit de begintijd van het spoorwegtijdperk zijn de afgelopen jaren gerenoveerd en opnieuw gebruikt. Thomas Heatherwick voorzag de Coal Drop Yards, nu een winkelcentrum, van een opvallende dakconstructie. Het Granary Building werd door architectenbureau Stanton Williams omgebouwd tot de thuisbasis van de beroemde Central Saint Martins School of Art. En ontwerper Tom Dixon nam zijn intrek in de Fish and Coal Buildings met zijn studio en een flagshipstore.

De nieuwe Esperance Bridge van Moxon Architects maakt de voetgangersinfrastructuur in de wijk King’s Cross compleet. De brug creëert een nieuwe verbinding van de kantorenwijk over het Regent’s Canal naar het voormalige goederenemplacement. De brug is gebouwd op de plaats van een eerdere brug uit 1821, die werd gebruikt om kolen naar de pakhuizen en naar de stad te vervoeren. Deze was in de jaren 1920 afgebroken.

Het ontwerp van de Esperance Bridge verwijst naar het industriële erfgoed van King’s Cross. Toch is het duidelijk een eigentijds bouwwerk. De rode kleur en het gebruik van metaal als materiaal doen denken aan de vroege gietijzeren bruggen waarmee de triomf van dit bouwmateriaal begon. Deze bruggen, vooral de „Iron Bridge“ over de rivier de Severn bij Birmingham, markeerden het begin van de moderne techniek en symboliseerden de industriële revolutie in Groot-Brittannië.

Moxon creëerde ook een zeer elegant bouwwerk met de Esperance Bridge in King’s Cross. Hiervoor gebruikten ze het principe van de vakwerkbrug, dat al werd gebruikt door de vroege gietijzeren bruggen. De architecten hebben deze constructiemethode getransformeerd tot een geraffineerde structuur die met slechts een paar verschillende onderdelen werkt. Dit is vooral duidelijk bij de vakwerkliggers van de brug, die ook de leuningen vormen. Ze bestaan uit een reeks gedraaide metalen beugels. De brugelementen zijn zo ontworpen dat ze afwisselend druk- en trekbelast kunnen worden.

Overigens werd de naam van de brug gekozen door de kinderen van King’s Cross Academy, een nabijgelegen school. De leerlingen wilden de naam gebruiken als symbool van hoop tijdens de pandemie van het coronavirus. Ze werden geïnspireerd door de Espérence Club. Deze club was een baanbrekend sociaal project in de nabijgelegen wijk St Pancras. Het werd opgericht door de twee vrouwenrechtenactivisten Mary Neal en Emmeline Pethick-Lawrence. Kort voor de eeuwwisseling van de 20e eeuw ondersteunden ze meisjes die als naaister werkten.

Niet elke brug leidt naar de overkant: de „Bridge Sprout“, gebouwd door Atelier Bow-Wow uit Japan in München, eindigt over de rivier!