Belvedère en prairiegebouw – hoog en vlak

In het warme klimaat van de Zuid-Franse stad Toulouse zijn twee nieuwe, witte woongebouwen met royale open ruimten gebouwd. De grote bouwvolumes bieden plaats aan meer dan 100 appartementen, waarvan de lange balkons vakkundig in de schaduw zijn gezet.

In het zuiden van de Zuid-Franse stad Toulouse ligt de wijk Empalot, een wijk met een grote voorraad verouderde woongebouwen. De gebouwen – waaronder veel hoogbouw en zogenaamde woonmachines – worden nu geleidelijk gerenoveerd en de wijk wordt verdicht. Nu zijn er twee bijzondere huizen bijgekomen. Ze zijn ontworpen door het Parijse architectenbureau CoBe (niet te verwarren met het Deense architectenbureau Cobe). Ze herbergen in totaal 90 wooneenheden, die te koop zijn. Nog eens 20 zijn sociale woningen. Het stralend witte duo bestaat uit een hoog gebouw van twaalf verdiepingen, het „Belvedere“, en zijn lagere buur, het „Prairiegebouw“ van vijf verdiepingen. Beide zijn ruimtelijk met elkaar verbonden en worden omhuld door een lichtgekleurde, heldere gevel die zowel tegen de zon beschermt als ruime balkons herbergt.

Tegelijkertijd de stad in en uit

De wijk Empalot ligt op slechts een paar metrohaltes van het centrum van Toulouse. De metrolijn loopt langs de rivier de Garonne van het stadscentrum naar de wijk, die radicale veranderingen ondergaat. De dominante wooncomplexen dateren voornamelijk uit de jaren 1950 en worden, zoals in die tijd gebruikelijk was, omringd door royale open ruimtes. Empalot moest weer een boegbeeld worden, als in- en uitgang van de stad. Het terrein van de twee nieuwe gebouwen ligt tussen de oevers van de Garonne en een voetbalveld. Het wordt dan ook gekenmerkt door openheid en uitgestrektheid.

Wonen in het Belvedere- en Prairiegebouw

De twee delen van het nieuwe wooncomplex staan dicht bij elkaar. Terwijl het hogere deel in de verte uitkijkt, blijft het andere dicht bij de grond en geworteld in het perceel – de planners noemen het een „landschapsgebouw“. De flatgroottes in beide delen variëren van eenkamer- tot vijfkamerappartementen. Het clubhuis voor het naburige voetbalveld zou ook op de begane grond kunnen worden ondergebracht. Dit omvat kleedkamers en een gemeenschappelijke ruimte, die beide toegankelijk zijn vanaf het veld. Hier bevindt zich ook het gebouw van „Resilience Occitanie“, een organisatie die zich bezighoudt met kinderen met een handicap. Verder zijn er twee kelderniveaus voor de parkeerplaatsen, die toegankelijk zijn vanaf de achterkant van het gebouw.

Omdat de gebouwen Belvedere en Prairie dicht bij elkaar liggen op het terrein, werden er twee grote, groene open ruimten omheen gecreëerd. De ene maakt deel uit van de centrale ingang van het wooncomplex: hier trekt de gevel zich terug en verwelkomt de bewoners als een royale open ruimte onder het gebouw, omlijst door kolommen. De tweede open ruimte biedt toegang tot het trappenhuis aan de achterkant van het gebouw.

Een witte schil

Vooral de hoofdgevel van de appartementen op het zuiden stelde hoge eisen aan de zonwering. De flats kunnen namelijk alleen bewoonbaar blijven in de hete zomers van Zuid-Frankrijk als ze goed in de schaduw liggen. De architecten van CoBe ontwikkelden daarom een dubbel effectief idee: aan de ene kant dachten ze aan grote, horizontaal uitstekende zonweringselementen van strekmetaal, die een sterke horizontale onderbreking vormen in de buitenschil en het complex een zekere lichtheid geven. Aan de andere kant kregen de flats in de gebouwen Belvedere en Prairie twee meter diepe, lange balkons aan de zuid- en westgevels als grote, veelzijdige open ruimten voor de bewoners.

De gaasachtige structuur van het strekmetaal zorgt voor een zachte schaduw – vergelijkbaar met het gebladerte van een boom – waardoor de bewoners zelfs op zomermiddagen comfortabel buiten kunnen zitten. De noordkant van het Belvedere heeft ook eenvoudige balkons. Dit geeft zelfs de kleinste wooneenheden in dit nieuwbouwcomplex een bruikbare open ruimte.

Wonen voor iedereen in de gebouwen Belvedere en Prairie

De grootste appartementen bevinden zich in het hogere Belvedere. Ze profiteren allemaal van de lange balkons met zonwering aan de zuid- en westkant. Het naburige, lage Prairie-gedeelte heeft dezelfde plattegrondtypologieën op zijn vijf verdiepingen. Ook hier openen alle wooneenheden zich in twee richtingen en zijn ze voorzien van lange balkons. Alleen de bovenste verdieping ziet er anders uit in dit deel van het gebouw: Hier strekt een groen, aangelegd terras zich uit over de hele lengte van het gebouw. Het is toegankelijk voor alle bewoners van het wooncomplex en biedt hen een enorme, semi-openbare buitenruimte. Er is ook een solarium voor de bewoners en een pierenbadje voor de kinderen.

Het project zegt veel over de houding van de meer dan 80 medewerkers van het Parijse architectenbureau CoBe. Als interdisciplinair team probeert hun ontwerp een evenwicht te vinden tussen de vele eisen, de meest kwetsbaren te beschermen en de (woon)gemeenschap te versterken.

Ook interessant: het Norm-appartementenblok van Alain Carle is nog zo’n volledig wit gebouw.