„Er zijn zoveel plaatsen die ontmanteld zijn. Plaatsen waarvan de inwisselbaarheid beklemmend lijkt. Onthoudbaarheid, identiteit en dus valentie in de zin van perceptie lijken vergeten. En dan, heel zelden, zijn er verrassingen. Dan wordt grote architectuur zichtbaar te midden van een overvloed aan vormeloze dingen, aan de kant van de weg en plotseling fascinerend. En het is niet de gespannen druk van het grote gebaar dat verbaast, maar de terloopse vanzelfsprekendheid.
Het cultureel centrum in München Trudering van Ingrid Amann Architekten is wat het moet zijn: een gebouw voor cultuur. Het is modern, in de beste zin van het woord. Het is een gebouw dat zijn eigen regels creëert in de afwezigheid van regels, zijn eigen ruimte in de afwezigheid van ruimte. Het handelt precies en reageert krachtig op zijn omgeving, het organiseert relaties en creëert nieuwe, soms subtiel en, waar belangrijk, met kracht. Alles staat op de juiste plaats en toch is er veel in beweging.
De grote kamers van het huis passen bij elkaar, het statische en het bewegende maken het een plezier om te gebruiken. Bijna alles is hier denkbaar. Het gebouw biedt duidelijke mogelijkheden, maar laat ook genoeg ruimte over voor andere dingen – zo zou een huis voor cultuur moeten zijn, zo zou elk huis moeten zijn. De fascinatie ligt in de tastbare en zichtbare vervlechting van stad en architectuur, van ruimte en functie, van materiaal en sfeer. Dit in een bijna ongeremde correctheid. Het gaat altijd om passendheid en context. Het huis is een meesterwerk zonder opzichtigheid, het is architectuur.“
Meer informatie over het boek vind je hier