München durft het ongewone aan. In de afgelopen jaren hebben interim-gebruikers uit de kunst- en cultuurscene zich gevestigd op een voormalig industrie- en kazerneterrein. In plaats van een klassiek ontwikkelingsgebied voor nieuwe investeerders wordt een op de locatie afgestemde, procesmatige ontwikkelingsstrategie gebruikt om een stadswijk te creëren waarin de gebruikers een sleutelrol spelen – de creatieve wijk.
Het karakter van München is nauw verbonden met de kwaliteit van zijn open ruimten. Ludwigstrasse en Maximilianstrasse, Viktualienmarkt, Marienplatz en Jakobsplatz en de Engelse Tuin kenmerken het beeld van deze stad. Naast de klassieke locaties dragen ook de uiterwaarden van de Isar, het Olympisch Centrum en de biertuinen veel bij aan de identiteit van de stad. Op het gebied van levenskwaliteit staat München daarom altijd bovenaan de ranglijst en steeds meer mensen verhuizen hierheen.
Om aan de vraag naar woonruimte te voldoen, worden grote nieuwbouwgebieden gebouwd, maar ook bestaande gebieden en oude industrieterreinen worden vernieuwd. Open ruimtes spelen een cruciale rol in dit proces. De openbare ruimte bepaalt het samenleven binnen een wijk en de verbondenheid met de stad. Bij het ontwerpen ervan gaat het niet alleen om het voorzien in bewegingsruimte, groen en zitgelegenheid, maar ook om het creëren van onderscheidende ontmoetingsplekken met een sterk karakter. Een belangrijke rol speelt de vraag hoe de stad zoveel mogelijk leefstijlen en het verlangen naar participatie kan vervullen.
In de context van de stad zijn dus niet alleen „prestigieuze“ pleinen belangrijk. De stad leeft evenzeer van ongedefinieerde niches en informele plekken. Is daar ondanks de ontwikkelingsdruk nog ruimte voor? Als je bereid bent om de bekende, schoongeveegde paden te verlaten, dan kun je zeker een ander München ontdekken. Een van deze plekken is het voormalige kazerneterrein en het voormalige industriegebied aan de Dachauer Strasse, tussen het hoofdstation en het Olympisch Park.
Lees het volledige artikel hier. Het werd gepubliceerd in Ga+La 2/2016.