Een mooi presentatie motto op de BIV 2014 nationale conferentie: „Alleen degenen die zichzelf verbranden kunnen anderen ontsteken“. Werkstatt Oranje is ook onvoorwaardelijk voorstander van deze aanpak, soms meer branden, soms minder voor de onderwerpen die het branden waard zijn en af en toe anderen aansteken. Nou ja, niet per se vanwege badkamers. Of steeds terugkerende plakgevels. Gelukkig zijn er nog zoveel andere dingen in deze prachtige stenen wereld die de moeite waard zijn om te branden of te ontsteken.
De kwestie van branden wordt echter soms heel anders beoordeeld. Het is bijvoorbeeld een onderdeel van de leidraad van de sociaalpedagogische opleiding om niet te emotioneel betrokken te raken bij kwesties en om professionele afstand te bewaren. Dus niet branden en zeker niet aansteken, zelfs niet uit zelfbescherming. Het kan soms saai zijn, maar het heeft ook voordelen.
Het is wel eens voorgekomen dat mensen zich vol enthousiasme in een project hebben gestort, doordrenkt met brandversneller, samen hebben gewerkt in een laaiende razernij en dan aan het eind zijn uitgebrand, samen met alle andere ontstoken mensen. Maar dan is het best goed gegaan. Het gaat veel slechter als je in de vlammen staat en beseft dat je in de wijde omtrek de enige bent die in brand staat, omringd door meewarige en onbegrijpende projectdeelnemers die zich meer betrokken voelen bij de eerder genoemde sociaal-educatieve aanpak en gewoon niet aangestoken willen worden. Er moet dus worden opgemerkt dat branden alleen de moeite waard lijkt als je, voordat je besluit een vuur aan te steken, je er zorgvuldig van hebt vergewist dat je niet de enige brandstofleverancier bent. Maar dit zet het principe van branden weer op losse schroeven, want een echt mooi vuur gaat idealiter gepaard met vlammen die zich naar alles uitbreiden en een onvermijdelijk verlies van controle. Alles wat overblijft is gecontroleerde verbranding met de mogelijkheid van ontsteking. Saai.
Zijwaartse blikken van STEIN in juni 2014.